Monthly Archives: February 2007

ژیاننامه‌ی پێشمه‌رگه‌ یه‌ك :شه‌هید عه‌تا فه‌یزی

ژیاننامه‌ی پێشمه‌رگه‌ یه‌ك :شه‌هید عه‌تا فه‌یزی

ره‌زا فه‌یزی‌
‌21/11/1385

sehidetafeyzi.jpgبه‌رێزان : ئه‌م ژیاننامه‌ی‌ كه‌ له‌ به‌رده‌ستانایه‌ ژیاننامه‌ی‌ شه‌هید عه‌تا فه‌یزیه‌ كۆری‌ عه‌بدولخالق خه‌ڵكی‌ شاری‌ سه‌قز له‌ رێكه‌وتی‌ 4/6/1351 ـ له‌ گه‌ره‌كی‌ شاره‌بانی‌ كۆن (سه‌رقه‌بران) كوچه‌ پشت زاغه‌ و كوچه‌ی‌ ده‌باغی‌ له‌ دایك بوو.
شه‌هید عه‌تا له‌بنه‌ماڵه‌یه‌كی‌ هه‌ژار و كورد په‌روه‌ر له‌دایك ده‌بێ‌ و ته‌مه‌نی‌ منداڵی‌ دا هه‌روه‌ك منداڵانی‌ هاوته‌مه‌نی‌ به‌سه‌ر ده‌با ـ بۆ فێربوون و خوێندن سه‌رتا ده‌نێریه‌ته‌ كوده‌كستان پاشان قوتابخانه‌و قۆناغه‌كانی‌ سه‌ره‌تایی‌ و ناوه‌ندی‌ به‌سه‌ر كه‌وتوویی‌ ته‌واو ده‌كا پاشان به‌هۆی‌ گیرو گرفتی جۆراجۆر به‌داخه‌وه‌ ده‌ست له‌ خوێندن هه‌ڵده‌گرێ‌ و روله‌ كار و كاسپی‌ ئازاد ده‌كا بۆ بژێوێنی‌ بنه‌ماڵه‌كه‌ی‌ ده‌بێته‌ شاگرد میكانیك وله‌و كاره‌دا هه‌م زو فێرده‌بێ‌ وهه‌م ده‌بێ‌ به‌وستاكارو خوشه‌ویستی‌ خه‌ڵك و هاوكارانی‌.

شه‌هید عه‌تا ساڵی‌ 1371 ده‌برێ بۆ خزمه‌تی‌ ئیجباری‌(سه‌ربازی‌)، پاش تێپه‌راندنی‌ ده‌وره‌ی‌ ئاموزشی‌ و خزمه‌تی‌ ئیجباری‌ هه‌ڵ دیت و له‌ ساڵی‌ 1372 دا دێته‌ نێو رێزی‌ پێشمه‌رگه‌كانی‌ حیزبی‌ دیموكراتی‌ كوردستانی‌ ئێران و(مه‌ڵبه‌ندی‌ 2ی‌ ئه‌وكات) كه‌له‌رێكه‌وتی‌ /4/1372 ده‌نێریه‌ته‌ فێرگه‌ی‌ سیاسی‌ نیزامی‌ حیزبی‌ دیموكراتی‌ كوردستانی‌ ئێران و پاش ته‌واو كردنی‌ ده‌وره‌ی‌ سه‌رتایی‌ پێشمه‌رگه‌ له‌ هێزی‌ سامره‌ندی‌ ئه‌وكات سازمان ده‌درێت. وهه‌ر ‌زۆر زو دبێته‌ مه‌تمانه‌و خۆشه‌ویستی‌ به‌رپرس و هاوسه‌نگه‌رانی‌ و له‌ماوه‌كی‌ كه‌م دا هه‌موو جۆره‌ چه‌كه‌ قۆرسه‌كان به‌ته‌واوی‌ فێرده‌بێ‌ وه‌ك (چه‌كه‌ دژه‌ هه‌وایه‌كان) پاشان له‌ساڵی‌ 1373 له‌ سه‌ر داوای‌ خۆی‌وته‌شوێقی‌ ئۆرگانی‌ مه‌ربووته‌ نه‌قڵی‌ مه‌ڵبه‌ندی‌ 2ی‌ كوردستان ده‌كرێ‌. هه‌ربه‌هاتنی‌ بۆ مه‌ڵبه‌ندی‌ 2ی‌ كوردستان زۆر زو نه‌قشی‌ خۆی‌ ده‌رده‌خا و وه‌ك خسله‌تێك كه‌ له‌گه‌ڵی‌ دا بۆ زور زو دبێته‌ جێگی‌ متمانه‌ و خۆشه‌ویستی‌ هاوسه‌نگه‌رانی‌، و ‌له‌ و ماوه‌یه‌دا ئه‌و ئه‌رك و وه‌زایفانه‌ی‌ كه‌ پێ‌ ده‌سپێردرێت زۆر به‌باشی‌ و به‌وپه‌ری‌ دڵسۆزیه‌وه‌ به‌ئنجامی‌ ده‌گه‌ێنت.

شه‌هید عه‌تا به‌ گوته‌ی‌ هاورێیانی‌، ئینسانیكی‌ ئازا، قسه‌خۆش،به‌ته‌ربیه‌ت، زۆردڵسۆز بووه‌ له‌هه‌موو ئه‌و مه‌عموریه‌ت و ئه‌ركانه‌ی‌ دا كه‌بۆی‌ دیاری‌ ده‌كرا زۆر سه‌ركه‌وتوانه‌ ده‌هاته‌ و به‌ئیمانه‌وه‌ ده‌هاته‌ مه‌یدان و چه‌ندجاریش به‌ نوسراوه‌ ته‌شویق ده‌كرێ‌. شه‌هید عه‌تا 19/11/75 دا له‌ لایه‌ن مه‌ڵبه‌ندی‌ 2ی‌ كوردستان مه‌عموریه‌تی‌ پێ‌ ده‌درێت كه‌ بچێته‌ سولیمانی‌ بۆ سۆراخ یاخه‌به‌ری‌ له‌ یه‌كێك له‌ هاورێیانی‌ به‌ناوی‌ شه‌هید عه‌باس به‌دری‌ كوری‌ خه‌لیفه‌ سه‌عید كه‌ چه‌ن رۆژێ‌ پێشتر بۆ عیلاجی‌ نه‌خۆشی‌ چوبووه‌ سولیمانی‌، به‌ڵام بێ سه‌روشوێن بوو.
به‌ڵام به‌ داخه‌وه‌ شه‌هید عه‌تا هه‌ر له‌گه‌ڵ سوار بوونی‌ ماشینی‌ مسافركه‌شی‌ له‌ كه‌مپی‌ باینجان سه‌ربه‌ناحیه‌ی‌ بازیان له‌ لایه‌ن عه‌وامڵی‌ چڵكاو خؤ‌ری‌ رژیمی‌ ئاخوندی یه‌و ده‌ست نیشان ده‌كرێ‌ و له‌ ئاكامدا له‌سیته‌ره‌ی‌ (بازدید) سه‌ر رێگای‌ به‌ختیاری‌ بۆ سولیمانی‌ به‌ پیلانیكی‌ له‌ پێش دارێژراو له‌ ماشین ده‌هێرێته‌‌ خواروو و هه‌رله‌وشوێنه‌یش به‌ هۆی‌ دوو كه‌س له‌ عه‌وامڵی‌ رژیمی‌ كۆنه‌په‌ره‌ست بێ‌ سه‌رو شوینی‌ ده‌كه‌ن، كه‌ به‌ داخه‌وه‌ دوای‌ دوو رۆژ ئازارو ئه‌شكه‌نجه‌ له‌ یه‌كێك له‌ماڵه‌ جاسوسیه‌كانی‌ سه‌ر به‌رژیم له‌سولیمانی‌ شه‌هید ده‌كرێ و ته‌رمی‌ پیرۆزی‌ له‌ژێر پردی‌ سه‌رچنار فرێ‌ ده‌ده‌ن كه‌ پاشان ته‌رمی‌ شه‌هید عه‌تا ده‌دۆزرێته‌وه‌ و ته‌حویلی‌ ساردخانه‌ پزیشك قانوونی‌ سولیمانی‌ ده‌درێت. كه‌ له‌رێكه‌وتی‌ 24/11/75 له‌لایه‌ن ئاسایشی‌ گشتی‌ خه‌به‌ر به‌ مه‌قه‌ری‌ په‌یوه‌ندیه‌كانی‌ حیزب له‌ سولیمانی‌ ده‌دریت كه‌دوو ته‌رمی‌ نه‌ناسراو له‌ سه‌ردخانه‌ن وه‌رن بۆشناسایی‌ ئه‌و ته‌رمانه‌، كه‌ كاتێ‌ هاورێیانی‌ مه‌قه‌ر ده‌چن به‌داخه‌وه‌ ده‌بینن ته‌رمی‌ شه‌هید عه‌تافه‌یزی‌ و شه‌هید عه‌باس به‌دری‌ به‌شێوه‌یكی‌ زۆر وه‌حشیانه‌ شه‌هید كراون و ته‌رمه‌كانیشیان شێواندوون.

ئه‌و جۆره‌ كارانه‌ له‌ لایه‌ن ده‌ست وپه‌یوه‌ندیه‌كانی‌ رژیمی‌ جمهوری‌ ئیسلامیه‌وه‌ ده‌کرا هه‌ر له‌ وان ده‌وه‌شێته‌وه‌ ، له‌و جۆره‌ كرده‌وانه‌ هه‌م له‌ئوروپا و توركیه ‌زۆر ئه‌نجام دراون كه‌ئه‌وه‌ خۆی‌ بۆ وه‌حشه‌ت و تۆقاندن ئه‌وكرده‌وه‌یان ده‌كرد. به‌ڵام ئه‌و شه‌مشه‌مه‌ كۆێرانه‌ نه‌یان ده‌زانی‌ ئه‌و جه‌نایه‌ته‌ له‌ سه‌ر بیروباوری‌ هاورێیانیان و هاوسه‌نگه‌رانی‌ شه‌هیدان ته‌ئسیر دانانیت زور له‌ جاران به‌وره‌ و ئیمانیان ده‌كات تاگه‌یشتن به‌ئامانجه‌كانی شه‌هیدان درێژه‌ده‌ری‌ رێگایان ده‌بن.

هه‌ر به‌وه‌رگرتنی‌ ته‌رمی‌ شه‌هیدان عه‌تا فه‌یزی‌ و عه‌باس به‌دری‌ ئێواره‌ی‌ 24/11/75 به‌ئاماد بوونی‌ به‌رپرسان و كادرپێشمه‌رگه‌كانی‌ مه‌ڵبه‌ندی‌2 ،و كۆمیته‌ شارستانه‌كانی‌ سنه‌، مه‌ریوان، كامیاران و كرماشان چه‌ند كه‌س له‌بنه‌ماڵه‌ی‌ شه‌هیدان و برای‌ گه‌وره‌ی‌ شه‌هید عه‌تا له‌ گۆرستانی‌ شه‌هیدانی‌ باینجان به‌ خاك ده‌سپێردرین و غه‌م و په‌ژاره‌ش بۆ هاوسه‌نگه‌رانیان به‌جێ‌ دێڵن .له‌ماوه‌ی‌ بێ‌سه‌روشوێن بوونی‌ شه‌هیدان عه‌تا فه‌یزی و عه‌باس به‌دری دا زۆر كه‌س هاوكاری‌ و هاوخه‌میان ده‌ربری‌ و به‌گشتی‌ هه‌موو هه‌واڵان و پێشمه‌رگه‌كان به‌په‌روش و ناره‌حه‌ت بوون كه‌جێگای‌ رێز و سپاسن.

تێبینی‌: به‌رێزان شتێك كه‌ زۆر جێگای‌ سه‌رنجه‌ سه‌ر نوێشتی‌ ئه‌و دوو شه‌هیده‌یه‌ كه‌ ئه‌م سه‌رگوزه‌شتانه‌ زۆر ده‌گمه‌نن یا هه‌رنه‌بووه‌ بائێوه‌ش بزانن كه‌چوونه‌ شه‌هیدان عه‌تاو عه‌باس یه‌ك ته‌مه‌نیان بوو ـ له‌یه‌ك گه‌ڕه‌ك و شه‌قام له‌دایك ده‌بن ـ پێكه‌وه‌ گه‌وره‌ ده‌بن ـ ده‌چنه‌ مه‌دره‌سه‌ ـ سه‌ره‌تای‌ وناوه‌ندی‌ پێكه‌وه‌ده‌بن ـ پێكه‌وه‌ ده‌چنه‌ سه‌ربازی‌ ـ پێكه‌وه‌ له‌سه‌ربازی‌ هه‌ڵدێن و دێنه‌ رێزی‌ پێشمه‌رگه‌كانی‌ حیزبی‌ دیموكراتی‌ كوردستانی‌ ئێران ـ ده‌وره‌ی‌ سه‌ره‌تای‌ پێشمه‌رگه‌ پێكه‌وه‌ ده‌بن و به‌داخه‌وه‌ له‌ سه‌ربیروباوورو كوردایه‌تیش پێكه‌وه‌ شه‌هید ده‌بن ئێشتایش قه‌بره‌كانیان له‌ په‌نای‌ یه‌كتردایه‌.

رۆحیان شادو رێگایان پڕ رێبواربێت
ره‌زا فه‌یزی‌
برای‌ شه‌هیدعه‌تا فه‌یزی‌
رێكه‌وتی‌21/11/1385

Crime and Punishment; I am a Kurd and not a victim

Crime and Punishment;

By : Cklara Moradian
cklara_moradian_07.jpg     Within my mother’s womb I swam, unaware of whom I was. Within the protection of her safety nest I grew, unaware of the world I was yet to be born to. Unaware of the scarlet letter I was already bearing upon my chest, unaware of the mark that the world had already stamped upon my forehead, the symbol, the label that was being stitched upon my skin, the labels that my fathers before me had carried upon their backbones, the onus, the burden that my mothers in the snowy mountains had carried upon their shoulders.
Before I ever set eyes upon the illuminating darkness of today and tomorrow and all the days that passes me by, this world had already given me my name, and that identity brought a sentence that I had already been condemned to. I was given birth, and was embraced within thousands of years of history, culture, heritage and a sweet mother tongue, but the world knew me as inferior, looked down upon me, taking even the basic rights of the human body.
I lived in a heroic reverie, grew, and was entangled in a legacy left behind by the people who bore my name, by the legacy of the brave, and the selfless who suffered for the land they walked upon and were tortured for the air they breathed, were stoned and hanged for the purity of the blood that ran through their veins. I walked, and slept to the lullabies of the mothers who ran through the mine fields and sang for the children who would never again awaken. I spoke, and hummed a melody to the rhythm of the bombshells that bombarded the backyard of my grandfather’s apple garden.
I learned, and smelled through the blind the intoxicated air that they breathed one lethal silent afternoon in March. I watched, and saw through the deaf the bloodshed they cleaned after that clod winter night in January. I was driven away, all had to be left behind and nostalgia, exile and the meaning of the electric wires of the boarders were soon clearly felt. What is it about loneliness that makes us so detached and small?
I feel the anger within me rise, the anger of generations of suppressed people, the anger of not having the right to say who I am, be who I am, show the pride of my history, my heritage, my identity, my dignity, have a country, a home. What is it about anger that makes us so passionate and yet so helpless? What is it about freedom that we humans so desperately long for, need, desire, want, fight for, and die for? Why will they not set us free? I need an answer! Yet no one is willing to say a word.
Who am I in a stranger’s land? Who am I but a wanderer that yearns for the smell of the soil that carries my roots? Who am I, kinem, men kem in the land where the name of my people are forgotten under the shadow of tragedy, of misery? Who am I in the stranger’s eyes when in the weary eyes of my own land I am just another agonizing memory of all the injustices and all the unfairness? What is it about cruelty that is so hard to grasp? A single silent moment and I realize that through and through from the moment I began to form my existence I have always been what the world has tried to destroy, dissect and deform, tear apart and burn, extinguish the flame of life through genocide after genocide, through mass graves of the children who were buried alive, and yet I still stand, I still cry out and shout, I still try to reflect the spirit of the many who marched before me and were silenced by cold inhumane metallic bullets of animosity.
A single silent moment and I sigh, I am a Kurd and if that is my crime then never before have I been so proud to announce myself as a criminal and if that is my punishment then never before have I been so willing to pay for this condemned crime. Self pity has never cured or healed anyone’s sickness, illness, madness, pain.
I am a Kurd and not a victim…perhaps the time of redemption has come
<span>%d</span> bloggers like this: