Daily Archives: January 23, 2011

A letter by Mrs. Soraya Fallah to Mrs. Shirin Abadi; Concern over the imminent execution of a female Kurdish political prisoner Zainab Jalalian

A letter by Mrs. Soraya Fallah to Mrs. Shirin Abadi; Concern over the imminent execution of a female Kurdish political prisoner Zainab Jalalian


هه‌ڵگه‌راندن وه‌ به‌ کوردی

January 23, 2010

Translated from Farsi: Dr. Kamal Soleimani

To: Mrs. Shirin Ebadi, Nobel Peace Prize Laureate

Honorable Mrs. Shirin Ebadi,

Your membership and supportive efforts on behalf of the campaign for “a greater family for political prisoners”1, as well as your acceptance of several political prisoners of conscious as your own family members, is once again demonstrating your attention and concern regarding people who are facing abuse and torture or death and annihilation.

I am now seeking your support regarding one of the women among the listed Kurdish political prisoners in imminent danger of execution.

Zaynab Jalalian 2, a 27 years old Kurdish woman, was arrested in Kermanshah in early 2007. She was dispatched to the infamous Sanandaj prison soon after. This is the same prison which bears witness to Ehsan Fattahian’s 3 execution, and the tragedy of two sisters  Nasrin and Shahla Ka’bi 4 who were violently annihilated. The same place which is plagued by the memory of Shahriar who was forced to carry on his back the tortured body of his brother Ehsan(Nahid) to an untimely and unjust death by the bullets of a firing squad 5.

Last year, in a show trail that lasted only a few minutes, Zaynab was condemned to death. Her offense was for the illusory “crime” of enmity against God – moharebeh – and affiliation with a supposed “anti-revolutionary” organization. Her death sentence was approved by the highest judiciary of the Islamic Republic of Iran in the absence of her lawyers Dr. Mohammed Sharif and Mr. Khalil Bahramy.

Ever since the harrowing execution of Shirin (Alam Hooli)(6), Zaynab’s friend and fellow inmate,  the shadow of death is looming larger over her; however, Zaynab’s pleas for justice continue to go unnoticed by activists, political figures, and human rights organizations. It seems that many choose to continue to remain blind to Zaynab’s fate, out of fear of being falsely labeled, accused of guilt by association.

It is saddening, but not uncommon to witness such discriminatory treatments. This seems to be, and has always been, the fate of the long list of Kurdish political prisoners (7): executed or awaiting execution (8).

Unfortunately, no urgent action has been taken to change Zaynab’s conditions; neither by the so called leaders of the recent movement in Iran, nor by the Iranian human rights organizations. Thus Zaynab Jalalian and the likes of her are grappling with the nightmare of being slaughtered in obscurity, the worst nightmare for any political prisoner (9).

In her short epistle of pain and suffering, Zaynab states that, “I asked the judge to allow me to see my mother and my family for the last time, to say goodbye to them before I die; the judge told me to ‘Shut the…up!'” (10)

Like other Kurdish women, in addition to facing the widespread gender inequality in Iran, Zaynab has been doubly subjected to various forms of cultural, social, economic, ethnic, and religious discriminations, and experienced extraordinary inequality in educational opportunities. Now too, instead of being provided with an opportunity to redress these injustices, or like every human being be able to meet her full potential, Zaynab awaits the gallows.

My own personal memories (from prison) make it possible to visualize some of her nightmares. I am not sure where she is being held captive, but if she is in one of Kurdish area’s prison, she will be taken to the bathroom, blindfolded, twice a day. She is most likely being kept in a crypt for solitary confinement. There she must lie down on the bare ground, since a bed is something that she can be blessed with only when she is being tortured. This prison is wholly sealed off from inspection by any watchdog organization; it is not even inspected once a year. Last June, in a cell next to Zaynab’s, a Kurdish prisoner, without a trial of any kind, was accused of separatism and consequently subjected to suffocation under the alcohol-boarding method. Zaynab constantly thinks of him, and of another acquaintance of hers, who was executed last May after months of torture.

Such nightmares are experienced daily; these atrocities, which have gone completely unnoticed, frequently take place in the large and small prisons of Kurdistan.

Of course, there are many who prefer to act as if they are unaware of this situation. Such people even try to avoid reporting the news about the long list of Kurdish prisoners awaiting the gallows and hangman’s noose, and they refuse to print the names and pictures of these prisoners because of a Kurd or even a Sunni “birthmark.”

It does not bother them to hear that one of the country’s award-winning authors (11) is being tortured, simply because he is a Kurd. Fearful that one day these prisoners might serve the Kurdish nation, no one bothers to fight for their release. Great minds, men who have dedicated their lives to combating HIV & AIDS (12), are now kept in the crypt and solitary confinements. All Kurdish activists must end up in prison; it does not make much difference whether their field of activity is a political, scientific, cultural or literary endeavor.

Last spring, after the sudden execution of five political prisoners in Iran (four Kurds and a fellow Persian prisoner), some of my [Persian](13) human rights activists asked me whether or not the victims were separatists and members of opposition groups. I was reminded of the forgetfulness of our uncles who wrote the Universal Declaration of Human Rights. Apparently, at the time, our uncles did not know, or they forgot to clarify who should be listed for execution and who shouldn’t. Had they read articles 1-3 in the Universal Declaration, perhaps their tender Persian nationalistic feelings would not be so wounded.

I have chosen Zaynab as my sister (14). However, because of the severity of her case, I have been unable to stay in touch with her. For the last three years, my family has been barred from visiting her. She was unable to even celebrate her birthdays. She has spent her last two birthdays under constant torture and interrogations. I was recently informed that due to frequent torture and heavy strikes on her head, Zaynabs’ eyesight is fast diminishing.

I feel overwhelmed with pain whenever I read any news about Zaynab or when I look at the pictures of her innocent face; it is as if she is the bearer of all incarcerated Kurdish girls’ pains and embodies their suffering.

Thinking of her reminds me of those frightening, chilly nights in Kurdistan’s prisons; the torturous sounds of the interrogators’ feet and the loud reciting of the Quran – I had no idea from which cell it was coming. I think of the military blanket and the curved strips and the broken lines on the walls and those moments when I was forced out of my cell to be tortured.  At every moment, I felt a hostage of my fears of the interrogators’ indecent hands, and my thoughts of insufferable moments of violence, coupled with the hopes for freedom.

So each day now, in the hopes of hearing a piece of good news, that a political prisoner is being freed, and in order to break my silence, I join a group and participate in a campaign. Hoping that my voice may unshackle a prisoner’s feet; hoping to see Zaynab, an adolescent who left her home and family for the sake of freedom and equality, will one day return home; hoping to see that in Dem-Qeshlaq village/Maku, the little girls’ eyes will twinkle with the glow of happiness to witness their Zaynab returning to their village; I, like hundreds of like-minded people around the world who hold too many great hopes, aspire to actualize the contents of the Universal Declaration of Human Rights.

Dearest Mrs. Ebadi,

 In the light of your willingness to risk your own life to support and defend many political cases in the past, I am emboldened to ask for your support. You have been standing tall against various instances of human rights violations and discrimination in Iran. I am encouraged by your admirable use of your podium as a Nobel laureate in serving and supporting political prisoners. My hope is that you appreciate my logic, my fears, and my anxiety concerning the atrocities that are taking place against Kurdish activists in Iranian prisons specifically the fate of Zaynab Jalalian.

I am aware that you are not living in Iran any longer, and cannot be present at the courts to confront a justice system that has no independence whatsoever (15). However, Zaynab’s cries for justice will surely not be silenced if you symbolically represent her and if you accept her as one of your family members.

I believe human rights activists, and others whose voices can still be heard, have a responsibility, and should make room to defend all those whose voices have been silenced and buried behind prison walls, all those who are subject to torture, execution, and imprisonment for their fight against inequality, injustice, against the violation of their freedom, their collective and national rights, their religious rights, and against abuses and gender violence. Please help Zaynab’s voice to be heard; her voice is being buried alive. Please let the world hear all those voices that are buried under the debris of silence.

With warmest regards,

Soraya Fallah

A member of the Greater Family’s Campaign for Political Prisoners 

& chair of World’s Women For Life (17)




نامه خانم ثريا فلاح به خانم شيرين عبادى در خصوص زندانيان محكوم به اعدام كورد از جمله زینب جلالیان

نامه خانم ثريا فلاح به خانم شيرين عبادى در خصوص زندانيان محكوم به اعدام كورد از جمله زینب جلالیان


هه‌ڵگه‌راندن وه‌ به‌ کوردی

English Translation

 ٢٣ ژانويه ٢٠١١

دلنگرانی نسبت به اعدام قریب الوقوع  یک زن زندانی سیاسی- عقیدتی کُرد

حضور محترم خانم شیرین عبادی، برنده جایزه صلح  نوبل

سرکار خانم شیرین عبادی عزیز ؛

قبول عضویت در “کمپین خانواده بزرگ زندانیان سیاسی (۱) و حمایت شما از آنان و پذیرش چند تن از زندانیان سیاسی-عقیدتی به عنوان اعضای خانواده تان بار دیگر بازتاب توجه و دلنگرانی شما نسبت به افرادی است که در معرض آزار و شکنجه یا مرگ و نابودی قرار گرفته اند. از این روی به عنوان یکی از اعضاء خانواده بزرگ زندانیان سیاسی،تصمیم گرفتم تا از شما در رابطه با یکی از زنان زندانی کُرد که در لیست محکومین به اعدام قرار گرفته تقاضای کمک نمایم.

زینب جلالیان(۲) دختر ۲۷ ساله کُرد ، در سال ۱۳۸۶ در کرمانشاه دستگیر و از آن به بعد به  زندان مخوف سنندج منتقل شد، آنجا که خاطره دردناک  اعدام احسان(۳) ، تراژدی جوخه آتش خواهران امدادگر،شهلا و نسرین کعبی(۴)  را با خود یدک می کشد و شاهد تحمیل حمل احسن ناهید بردوش برادرش شهریار و رساندن او به جوخه اعدام است. (۵)

 وی در دادگاهی چند دقیقه ای به اتهام  محاربه با خدا و وابستگی به یکی از احزاب به اصطلاح ضد انقلابی کُردستان به اعدام محکوم شد .دادگاهی وی  بدون حضور وکلای مدافع اش، آقایان  خلیل بهرامی و دکتر محمد شریف  در دیوان عالی کشور به تأیید رسیده است.

 گرچه پس از اعدام شیرین علم هولی (۶) سایه مرگ بیشتر و بیشتر بر سر زینب می گردد، اما صدای دادخواهی او کمتر و کمتر به گوش فعالان سیاسی و مدنی ، شخصیت های سیاسی و گروههایی می رسد که  از ترس انگ و برچسب خوردن او را نادیده می گیرند. البته متاسفانه این مساله در مورد لیست بلند بالای زندانیان کُرد با محکومیتهای بالا و اتهاماتی واهی که مجازاتی جز اعدام ندارند، امر ناشناخته و غریبی نیست.

 متأسفانه از سوی رهبران جنبش اخیر و حتی حامیان حقوق بشر ایرانی نیز اقدام عاجلی برای تغییر شرایط زینب دیده نشده و می رود تا شب و روز زینب ها به بدترین کابوس یک زندانی سیاسی، یعنی کابوس فراموش شدن تبدیل شود


 در رنجنامه کوتاهش میگوید که “از حاکم خواستم که پیش از اعدامم به من اجاره دهد برای آخرین بار مادرم و خانواده ام را ببینم و با ایشان خداحافظی کنم ،قاضی گفت که دهنم را ببندم”..( ۸)

زینب، جدا از مواجه با تبعیضات جنسیتی که حاکم بر زندگی تمام زنان ایران است، به عنوان یک شهروند کُرد، به تبع ِ تبعیضات قومی و مذهبی، با مشکلات عدیده فرهنگی ، اجتماعی واقتصادی ای روبرو بوده که رنج ستمی مضاعف را بر او تحمیل کرده است. او نه تنها رنج تمام دختران کُرد را به دوش می کشد، که نامش همچون سایر برادران و خواهران کُرد ویا سُنّی زندانی سیاسی و عقیدتی، پنهان و آشکار کم رنگ و محو می شوند ، زنی که اینک در شب های سرد زندان، با تنی شکنجه شده و روحی آزرده و تحقیر گشته روزهای نزدیک شدن به اعدام را شماره می کند.

می توانم کابوس های او را به کمک خاطراتم تصور کنم . نمی دانم کجاست اما اگر دریکی از زندان کُردستان یا مناطق کُردنشین باشد روزی دو بار با چشم بسته دستشویی می برند و در دخمه ای که سلولش می نامند بایست روی زمین بخوابد استفاده از تخت لطفی است که به هنگام تعزیر و شکنجه از آن استفاده می شود..آخر هیچ واچ داگی نیست که آنجا را در طول سال بازدید کند. در زندان و سلول کنار دست او یک زندانی را که قبل از محاکمه به اتهام تجزیه طلبی واقدام علیه امنیت ملی مجرم شناخته شده بود با الکل بوردینگ حذف کردند،زینب به او و به کسی که می شناختش و به زبان کوردی با شاگردهایش صحبت می کرد و پس از تحمل  ماهها زندان زیر شکنجه  جان خود را از دست داد. می اندیشد ،  کابوسهایی که ممکن است هر روز به وقوع بپیوندد فاجعه هایی که هر روز در زندانهای کوچک و بزرگ کُردستان اتفاق می افتد و کسی خبر ندارد و ظاهرآ بسیاری هم ترجیح می دهند که خبر نداشته باشند مبادا از طرف سایرین خائن به وطن و یاور تجزیه طلبان خطاب شوند. وحتی از چاپ و درج اخبار مربوط به آنان که لیست بلند بالای منتظران چوبه دار(۹)را تشکیل می دهند خودداری و عکس آنان را به عمد و غیر عمد حذف می کنند.ودربیشتر کمپین های خود ازآنان سخن به میان نمی آورند.(۱۰) گویی اینکه آنان فرزندان این آب و خاک نیستند.  مهم نیست اگر برنده جایزه نویسندگان تحت آزار در حال مرگ است .( ۱۱) چون کُرد است و اعجوبه های علم و دانش در زمینه ایدز.( ۱۲) بایست در دخمه بمانند مبادا روزی به ملت  کُرد خدمت کنند. فعال فرهنگی  ،علمی ،یا  مدنی هستی جایت زندان است ،فعال ادبی هستی جایت زندان است ،فعال سیاسی هستی محکوم به نابودی هستی .

وقتی که پس از اعدام ناگهانی پنج زندانی سیاسی (۱۳) در اردیبهشت امسال کنشگران همرزمم می پرسیدند راستی اینها گروهکی و تجزیه طلب نبودند؟ یاد عموهایمان می افتادم که منشور جهانی حقوق بشر را می نوشتند،در آن هنگام آنان نمی دانستند و یادشان نبود که صف بندی کنند و آنها که بایست در لیست اعدامیان باشند را به روشنی مشخص کنند . شاید اگر همین دوستان به خود زحمت داده و بندهای سی گانه آن را مطالعه کنند دیگر این پرسش روحیه رقیق وطن پرستی شان را تحریک نکند.

من زینب را به خواهری برگزیده ام (۱۴)اما به خاطر خانواده اش  امکان گرفتن خبر از او را ندارم امسال سومین سالی است که خانواده ما از دیدن زینب محروم است. او روزهای تولدش را که هرگز جشن نگرفته در دو سال اخیر در زیر شکنجه های بی امان زندانبانان ،شکنجه گران و بازجویان بوده است..به تازگی مطلع شدم که هر دو چشمش بر اثر شکنجه‌های فراوان و وارد کردن ضربات سنگین بر سرش روز به روز ضعیف‌تر گشته.

هرگاه به خبرهای مربوط به او و صورت معصومش نگاه می کنم بی اختیار دلم به درد می آید. انگار رنج تمام دختران کُرد را به دوش می کشد.به زندانی که او در آن است می اندیشم ویاد شبهای دردناک زندان سرد کُردستان می افتم ،شکنجۀ صدای پای بازجو و قرآن که نمی دانستی از کدام گوشه سلول می آید. پتوی سربازی و خطهای کج و معوج کنده شده روی دیوار، لحظه بردن به شکنجه گاه  . ترس و نگرانی دستهای آلوده بازجو نمی گذارد از فکر لحظه زجرآور خشونت و اندیشه لذتبخش رهایی خلاص شوم و هر روز در انتظار خبری از رهایی آنان که در بندند به گروهی و کمپینی می پیوندم تا سکوت را بشکنم.

به سان صدهاتن  از هم اندیشانم در اطراف جهان با آرزوهای بزرگ وبرای خواستهای بدیهی مندرج در منشور خقوق بشر تلاس می کنم تا شاید صدایم بندی را پاره کند و   شاید چشمهای روشن و غزالی  دخترکان چشم انتظار روستای دیم قشلاقِ ماکواز بازگشت زینب و زینب ها بدرخشد، از دیدن قهرمان روستایشان که در اولین طلیعه هوشیاری و خودشناسی سن نیمه بلوغ دنبال سرنوشت و رهایی ، خانه وکاشانه اش را در پی به دست آوردن آزادی وبرابرای گذاشت و رفت..

خانم عبادی عزیز،

از آن جایی که طی سالهای اخیر ریسک دفاع از پرونده های بسیاری از محکومان به مرگ را به جان خریده و  نقض مدام حقوق بشر در ایران را فاش و صدای زندانیان دربند را بگوش جهانیان رسانده اید ، از تریبونی که در اختیارتان بوده برای حمایت اززندانیان در بند استفاده نموده اید و همواره خواهان برچیدن هرگونه اجحاف و تبعیض بوده اید، منطق و در عین حال دلنگرانی و پریشانی مرا از وقایع وحشتناک و تبعیضات و اجحافات  دو جانبه که در آنجا اتفاق می افتد درک کنید.

می دانم که به گفته خودتان در ایران نیستید تا بتوانید همانند گذشته در دادگاه حاضر شوید و روبروی قضاتی که متاسفانه استقلال خود را از دست دادند بایستید،( ۱۵) اما من بر این امیدم که  با پذیرش او به عنوان عضو خانوادتان وبه عهده گرفتن وکالت نمادین وی صدای خفه شده زنی از سلول های سرد کردستان را به گوش جهانیان برسانید.

بر این باورم   تا زمانی که انسانهایی برای مبارزه با نابرابری ، بی عدالتی ، نقض آزادی عقیده ، نقض حقوق قومی و مذهبی ، خشونت و آزار جنسی به زندان افتاده ، شکنجه،تحقیر و اعدام می شوند و فریاد آزادیخواهی آنان در پشت دیوارهای زندان محبوس می گردد هنوزجایی برای  ضرورت مبارزه توسط کنشگران حقوق بشر و صاحبان  تریبون وجود دارد. صدای زینب باشید صدای او و  که در بودش محکوم به خاموشی است وآواهای زیرآوار سکوت را به فریاد شادی برای ادامه  زندگی مبدل کنید.

با احترام و آرزوی تداوم و توفیق

ثریا فلاح

دبیر سازمان غیر انتفاعی جنبش زنان برای زندگی(۱۷)



%d bloggers like this: