Category Archives: Farsi

چگونه با «هنجار جدید» آموزش در خانه کنار بیاییم؟

چگونه با «هنجار جدید» آموزش در خانه کنار بیاییم؟

دکتر ثریا فلاح

٢١آپريل ٢٠٢٠

دكتر ثريا فلاح

تا به امروز بیش از یک میلیون و ۶۰۰ هزار نفر به بیماری فراگیر و همه‌گیر جهانی کووید۱۹ مبتلا شده‌اند. با تغییراتی که بر اثر آسیب‌هایی که بر بهداشت عمومی‌ مردم در جهان پدید آمده، تحصیل فرزندان درگیر سوالات زیادی است. قانونگذاران، دولتمردان، موسسات اجتماعی بالاخص خانواده‌ها، ناخواسته دست به تغییراتی برای پیشگیری از خسارت‌های جبران ناپذیر تعطیلی مدارس و مراکز آموزشی زده‌اند.
آیا تا چند ماه قبل فکر می‌کردید که با پدیده تعیین فاصله از سایر افراد جامعه و احکام قانونی ماندن در منزل روبه‌رو شوید یا آموزش و ادامه تحصیل در خانه یک تجربه جمعی باشد؟ این تجربه بسیاری از ماست که هرگز فکر نمی‌کردیم که در ابتدای سال ۲۰۲۰ میلادی/ سال ۱۳۹۹ شمسی با آن روبه‌رو شده و زندگی کنیم.

 وضعیت کنونی، وضعیت قبلاً ناآشنا یا غیر عادیی که به صورت عادی، معمول، یا مورد انتظار تبدیل شده است، «نرمال جدید» نامیده می‌شود. کنار آمدن با آن برای بسیاری از والدین/مراقبان مشکل است بالاخص کسانی که کارشان را باید از منزل کنترل کرده و انجام دهند. این شرایط جدید هنوز بسیار نامشخص است و از این رو تبادل نظر و ارائه راهکارها از جانب مشاوران، راهنمایان و پژوهشگران امور تحصیلی برای یافتن راه‌های تازه ضروری است.

بر اساس گزارش سازمان آموزشی، علمی‌ و فرهنگی ملل متحد- یونسکو[۲]- در بیشتر کشورها مدارس کشور در پاسخ به بیماری همه گیر ویروس کرونا بسته شده است، تا کنون مدارس بسیاری از کشورهای جهان تعطیل هستند.، این وضعیت تقریباً ۹ نفر از ۱۰ دانش آموز مدرسه در سراسر جهان را در بر می‌گیرد؛ چیزی حدود بیش از یک و نیم میلیارد کودک.
بسیاری از والدین گزارش می‌دهند که شرایط جدید از منزل کار کردن، مراقبت از فرزندان، تبدیل خانه به مدرسه، و وادار کردن فرزند/فرزندان به یک برنامه درسی کار بسیار دشواری است. بسیاری احساس گناه و حس ناتوانی می‌کنند[۳]. با وجود تفاوت‌ها در محل زیست و شغل و طبقه اجتماعی خانواده‌ها، آنها اغلب در توجه به فرزندان و تلاش برای تبیین و ایجاد شرایط نسبی قابل تحمل و مقطعی در منزل برای ادامه تحصیل و سلامت روانی و جسمی‌کودکان و حفظ شغل والد/ین با مشکلاتی دست به گریبانند.
مدیریت استرس ناشی از تغییرات بی‌وقفه چند ماه گذشته برای والدین /مراقبانی که تلاش می‌کنند هم کار خود را به روش مجازی تغییر دهند، هم از فرزند مهد کودکی خود مراقبت کنند و هم بر دانش‌آموز دبیرستانی‌شان نظارت داشته باشند، بسیار مشکل است. تنها تصور اینکه تاکنون برای رشد و پرورش فرزندشان «یک روستا دخیل بود» [۴] ولی اکنون کلیه مسوولیت‌ها بر دوش آنان است نیاز به تغییراتی در بافت فکری و میزان تحمل استرس فراوان دارد. درست همانطور که دنیای تجارت و مشاغل در تلاشند تا با تغییر در مدیریت شرکت‌ها کار خود را حفظ کنند، والدین و مراقبان هم باید درباره نحوه انجام کار در خانه بازبینی کنند. اکنون همه به نتیجه رسیده‌اند که به خطر افتادن بهداشت عمومی‌ کل جامعه بشری، خانواده و تحصیلات و آموزش کودکان را به شکل غیر قابل قیاسی با سایر وقایع گذشته تحت تاثیر قرار داده است به ممکن است سبب برخی عقب افتادگی‌های جبران‌ناپذیر شود.

در این مبحث تلاش می‌کنم که با اقتباس و استفاده از راهنمایی‌های همکار و استادم دکتر وندی موراوسکی [۵]محقق و مدیر اجرایی آیزنر اینداومت [۶]، رییس مرکز تدریس و یادگیری در دانشگاه ایالتی کالیفرنیا [۷]، نورتریج، و بنیانگذار کمپانی مشاوره آموزشی «دو معلم» [۸] به چند راهکار و استراتژی[۹] که می‌تواند تا حدی از بحران کنونی در خانه در زمینه نحصیل فرزندان در منزل بکاهد، بپردازم. لازم به ذکر است که تمامی‌ این راه‌ها برای همه ممکن نیست اما تا حدی که شرایط‌تان اقتضا می‌کند، می‌توانید به آنها عمل کنید. بسیاری از راهکارها بر اساس وضعیت اکثریت خانواده‌های عادی است که مجبور به ماندن در منزل و قرنطینه هستند.

educatioanhomeplan_sf-vok.jpg

برنامه‌های خواب و کار مختلف را بپذیرید

روال سختگیرانه قبلی را کنار بگذارید. بازبینی در دیدگاه‌تان در مورد برنامه خواب می‌تواند کمکی برای شروع باشد. متیو واکر [۱۰]، نویسنده چرا ما می‌خوابیم، تأکید می‌کند که افراد مختلف ریتم‌های مختلف شبانه‌روزی دارند، و روزهای معمولی برنامه مدارس ما با آن ریتم‌ها مطابقت ندارد. چه، کسی سحرخیز باشد چه جغد شب بیدار، هر دو تا زمانی که با برنامه کلی خانواده در تضاد نباشد و کار کند، قابل قبول هستند. کار کردن در خانه می‌تواند به والدین اجازه دهد که هر روز صبح زود، هنگام خوابیدن کودکان کار خود را انجام دهند. تا زمانی که یک برنامه توافق‌شده وجود داشته باشد و خوابیدن به شکل کل روز در رختخواب ماندن مبدل نشود، برنامه‌های خواب مختلف ممکن است نعمتی باشد در لباس دشمن.

انعطاف‌پذیر اما ثابت قدم باشید

بهتر است به یک توافق برسید. تصمیم بگیرید که چه ساعتی همه اهل خانه باید بیدار شوند، اما به یاد داشته باشید که مساله‌ای نیست اگر دیرتر از برنامه یک روز کاری معمولی یا یک روز مدرسه (مثلاً ۱۰صبح) شروع کنید. کودکان خود را در ایجاد برنامه‌های خاص خودشان با استفاده از کارت‌های ایندکس (فهرست بندی) یا کاغذ یادداشت چسب‌دار (پست ایت استیک) درگیر کنید. از یک کارت برای هر فعالیت یک ساعته استفاده کنید (یا زمان کمتری برای کوچک‌ترها). می‌توانید چهار کارت برای «کار مدرسه»، دو کارت برای «تلویزیون / بازی»، یک کارت برای «در خارج از منزل (مانند حیاط یا دم در)»، یک کارت برای «پیاده‌روی با سگ /یا یک کار هر روزه» و یک کارت برای «خواندن/مطالعه آزاد» داشته باشید. بعضی از این یادداشت‌ها و برنامه‌ها ممکن است روزانه مورد استفاده قرار گیرند، در حالی که برخی فقط در روزهای معینی قابل استفاده هستند. از کودکان خود بخواهید کارت برنامه روزانه خود را هر روز برای روز بعد تهیه کنند و تصمیم بگیرند که هر رویداد چه زمانی رخ دهد. این باعث می‌شود حق انتخاب داشته باشند و حس مسوولیت پیدا کنند. علاوه بر آن، والدین و مراقبان دیگر مجبور نخواهند شد وقت خود را برای جرو بحث و جدل با بچه‌ها صرف کنند که دقیقاً کی بایست برای پیاده‌روی یا قدم زدن سگ وقت بگذارند یا چند ساعت به تلویزیون اختصاص دهند.
تابلوی زیر نمونه‌ای‌ است که ممکن است بتواند کمکی به برنامه شما بکند. خوب است در حد امکان ساده باشد تا به فرزندان اضطرابی وارد نشود و بتوانند برنامه روز قبل خود را با برداشتن و جابجا کردن «پست ایت» ‌های رنگی بنویسند. اگر برنامه‌ای نداشته باشید و روی دیوار نصب نکنید، بچه‌ها به سرعت به شرایط غیر برنامه‌ریزی شده عادت می‌کنند و وادار کردن آنان به درس خواندن تقریبآ غیر ممکن می‌شود.

از نظر جسمی سالم بمانید

همه ما می‌دانیم که ورزش و تغذیه مهم هستند، خصوصاً در هنگام بیماری همه‌گیر. یک سالن ورزشی در گاراژ ایجاد کنید یا زمان‌هایی را برای پیاده‌روی در بیرون یا به تنهایی برنامه‌ریزی کنید. جلسات آنلاین فعالیت‌های ورزشی ممکن است مفید باشد. جو ویکس[۱۱] معلم ورزش [۱۲]یک کانال یوتوب [۱۳] با تمرین رایگان دارد. قرار دادن تحصیل و آموزش در فعالیت‌های منظم، یادگیری را نیز کنترل می‌کند. از طریق دستورالعمل‌ها ریاضی و غذا خوردن سالم را آموزش دهید و کودکان بزرگ‌تر مسوولیت تهیه شام یک شب در هفته (با کمک در ابتدا) را بر عهده بگیرند. برنامه وعده‌های غذایی هفتگی را با هم مشخص کنید. کودکان را برای پیدا کردن دستورالعمل‌های جدید غذایی وادار به تحقیق آنلاین کنید. البته «پارامترهای والدین» خاصی را در نظر بگیرید (به‌عنوان مثال، «سالم و خوشمزه باشد و حداقل یک نوع سبزیجات را شامل شود»).

زمانی برای دروس فوق برنامه: بهداشت فردی، جمعی

زمانی را برای آموزش بهداشت فردی و جمعی و کنترل مصرف بی‌رویه آب بگذارید. همه به اهمیت شستن دست‌ها و تمامی‌ خوراکی‌هایی که از سوپرمارکت‌ها وارد خانه می‌شوند آگاهیم و اینجا به این بحث نمی‌پردازیم. اما اکنون زمان مناسبی برای یادگیری بهداشت فردی و جمعی در منزل است و بچه‌ها می‌آموزند که آنچه در خانه می‌گذرد ممکن است روی افراد دیگری اثر بگذارد. آنها همچنین باید یاد بگیرند که مصرف بی‌رویه آب نشانه تمیزی و بهداشت نیست. بلکه صرفه‌جویی در هنگام شستن دست‌ها، مصرف صحیح مواد بهداشتی، طریقه شستن دست‌ها، بهداشت مواد غذایی بالاخص سبزیجات و میوه جاتی که پخته نمی‌شوند مهم است.
از نظر روحی سالم بمانید
همه به استراحت مغزی و زنگ تفریح نیاز دارند، اما کار در حالی که شخصی در نزدیکی شما در حال تماشای تلویزیون یا کار روی حل معمای یک جورچین یا پازل است، می‌تواند آزار دهنده باشد. یک محل اختصاصی برای استراحت مغزی داشته باشید با قوانین ساده. کودکان باید بدانند که این قوانین چقدر است (مدت زمان، میزان بلندی صدایشان، کجا، چقدر مجاز به کاری هستند). در سال ۲۰۱۲، پروفسور مری هلن ایمموردینو یانگ[۱۴] و همکارانش از دانشگاه یو اس سی [۱۵] نشان دادند که حتی وقتی مغز ما در حال استراحت است، بیکار نیست[۱۶]. آنها علاوه بر توجه خارجی [۱۷]، بازتاب داخلی سازنده [۱۸] را توصیه می‌کنند. استراحت مغز می‌تواند فعال باشد (لگد زدن به توپ فوتبال) یا منفعل (نوشتن در ژورنال، خواندن، رنگ آمیزی). زمان این فعالیت‌ها می‌توانند کوتاه باشند (دو دقیقه) یا طولانی تر (۲۰ دقیقه).
توجه: والدین نیز نیاز به استراحت مغزی دارند. احساس گناه نکنید.

برای تشویق فرزندانتان ماهرانه و زیرکانه عمل کنید
بیشتر ما برای انجام پروژه‌هایمان نیاز به وقت بیشتری در خانه داریم. برخی در این زمان سرشان حتی شلوغ‌تر است، در نظر بگیرید که چگونه می‌توانید تقسیم پروژه‌ها توسط همه افراد خانواده را امکان‌پذیر سازید. لیستی از پروژه‌های بزرگ و کوچک را برای تعطیلات آخر هفته، عصرها یا حتی در زمان‌های «بدون اسکرین (بدون تلفن و تلویزیون و کامپیوتر)» ایجاد کنید. باغبانی، نقاشی، اصلاح و سازماندهی وسایل همه عناصری دارند که کودکان می‌توانند به تنهایی در آنها سهیم باشند؛ والدین می‌توانند به آنها کمک کنند یا حتی از آنها استفاده کنند. ساختن چیزی و آموزش اندازه‌گیری، تحقیق با هم در مورد چیزی و مرور مهارت نوشتن از جمله این کارهاست. به برنامه درسی کودک نگاه کنید و ببینید که آیا می‌توانید از یک روش خلاقانه برای کمک به آموزش او استفاده کنید. بسیاری از معلمان و والدین قبلاً ایده‌های خلاقانه‌ای را ارائه داده‌اند، بنابراین نیازی به ایجاد مجدد این چرخه نیست[۱۹]. در نظر بگیرید با فعالیت‌هایی که کودکان می‌توانند انجام دهند، یک هیات داوران انتخاب کنید. در صورت تمایل، می‌توانید چیزی را در جعبه‌های وسط قرار دهید که شما به عنوان والدین می‌خواهید یا به آنها احتیاج دارید، اما سپس اجازه دهید کودکان ایده‌های خود را برای جعبه‌های بیرونی بیان کنند. تا پایان هفته، آنها می‌توانند یک خط فعالیت (عمودی، افقی یا مورب) را انجام دهند.
چند تصویر اینجا ارائه شده است. از آنها می‌توانید استفاده کنید. [۲۰]

tictactoe_sorayaarticle.jpg

ساعت نبوغ تعیین کنید ۲۱
ایده ساعت نبوغ این است که دانش آموزان می‌توانند یک زمان در هفته را انتخاب کرده و به موضوع مورد نظر خود توجه کنند. یک موضوع خلاقانه که ذهنشان را مشغول می‌کند و می‌توانند خودشان به صورت مستقل انجام دهند. آیا می‌خواهند یک زبان جدید بیاموزند، برنامه ایجاد کنند، یک مشکل جهانی را حل کنند یا یک خانه درختی بسازند؟ دان ورتیک[۲۲]، نویسنده کتاب «نابغه خالص: ایجاد فرهنگ همکاری و بردن ۲۰ درصد به سطح بعدی» [۲۳]، می‌نویسد: «من هر روز بیشتر از دانش‌آموزانم الهام می‌گیرم؛ با دادن آزادی به آنها و ایجاد فرهنگی که باعث تشویق همکاری و تمایل به ریسک کردن می‌شود.»
چرا نبایست ساعت نبوغ را متناسب با سن و علایق فرزندانمان در خانه ایجاد کنیم؟

 

خودتنظیمی/ خودکارآمدی/خود کنترلی را آموزش دهید
یکی از مهم‌ترین مهارت‌ها برای آموزش فرزندان ما در زندگی خودکارآمدی/خود کنترلی[۲۴] است. دکتر استیون استانسی [۲۵] این مهارت را یک امر ضروری برای سلامت روان می‌داند. آنچه در «پرورش و شکوفایی» [۲۶] تحت عنوان مجموعه‌ای از توانایی‌ها و مهارت‌ها نام می‌برد و راه‌های کارآمدی را پیشنهاد می‌کند.
کودکان کم‌سال یا کسانی که مشکل تمرکز و توجه یا نیازهای ویژه دارند، ممکن است فاقد خود تنظیم‌کنندگی باشند و خودکار آمد نباشند. چهار روش برتر برای «حمایت از خود تنظیمی[۲۷]” عبارتند از خود نظارتی، خودآموزی/ گفت‌وگوی با خود، تعیین هدف و بازخورد /تقویت بازخورد به خویش. در یک سال تحصیلی معمولی، بسیاری از این مهارت‌ها توسط معلمان، مربیان ویژه، مشاوران و از طریق همراهی با همسالان آموزش داده می‌شود.
کسانی که در آمریکا زندگی می‌کنند خوب است در جریان باشند که شورای کودکان استثنایی [۲۸]، هم اکنون عضویت رایگان را تا ۳۱ ماه مه برای تأمین منابع برای افراد دارای نیازهای ویژه (با کد CECED۶۰) ارائه می‌دهد.

زمان‌بندی کنید
عادت به برنامه روزانه مدرسه به کودکان در هر سنی به مدیریت انتقال آنان کمک می‌کند. به طور معمول مدرسین به آنان می‌گویند چه موقع باید فعالیت‌هایشان را تغییر دهند و زنگ‌ها علامتی برای پایان هر کلاس هستند. در این شرایط جدید راهکارهایی در خانه ایجاد کنید که راهبردهایی برای پشتیبانی از آن نیازها در آن باشد. تایمر را بر روی آیفون‌ها، ساعت‌های زنگ دار نظیم کنید (چه کسی می‌تواند تایمر را برای گفتن «زمان شروع کلاس ریاضی» روشن کند.)
خبرنامه ۲۰۱۹ مرکز امور تدریس و یادگیری دانشگاه نورتریج، دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نکاتی را برای ایجاد برنامه‌های بصری دارد[۲۹]. برای اوقات استراحت زمانی مشخص کنید که شما والدین بتوانید آنجا صحبت کنید، به سؤالات‌شان پاسخ دهید، ناهار بپزید و غیره. از اپلیکشن‌هایی مانند «تمرکز بر زمان تمرکز» [۳۰] استفاده کنید تا کارها را با فاصله‌های کوتاهی به فواصل گسسته تبدیل کنید، که می‌تواند به کودکانی که مشکل تمرکز/ توجه دارند کمک کند تا برای مدت کوتاهی انگیزه خود را حفظ کنند و مشخص کنند چه چیزی را به اتمام خواهند رساند.

آنلاین شوید
اگر دسترسی به سایت‌های اینترنتی دارید بهتر است از آن بهره بجویید. بسیاری از والدین در تلاشند تا راه‌هایی برای درگیر نگه داشتن فرزندان خود در روند یادگیری برای بقیه سال تحصیلی پیدا کنند. خوشبختانه، بسیاری از وب‌سایت‌های آموزشی رایگان در دسترس هستند و برخی از کشورها تحصیل راه دور را جدی گرفته‌اند. والدین مربی می‌توانند در یادگیری نحوه آموزش آنلاین به شما کمک کنند. سایت «ما معلم هستیم» [۳۱] منابع زیادی دارد، و سازمان‌ها نیز وبینار و بازی‌های آموزشی[۳۲] ارائه می‌دهند از سایت بازی «کاهوت» [۳۳] و «خانواده خیلی خوب» [۳۴] و «خوب یاد بگیر» [۳۵] برای راهکارها، استراتژی‌ها و اطلاعات استفاده کنید. بسیاری از خانواده‌ها همچنین با کمک زوم[۳۶] برنامه‌های «زمان ملاقات بازی» [۳۷] برای فرزند چند خانواده می‌گذارند و به این ترتیب از یکدیگر حمایت می‌کنند.

از طریق تلویزیون آموزش را ادامه دهید
اگر در کشورهایی زندگی می‌کنید که امکان دسترسی به سایت‌های آموزشی قوی که جای کلاس‌های سنتی را بگیرد ندارید، از دولت خود بخواهید که کلاس‌های جدی تلویزیونی را در چند کانال برای کلاس‌های مختلف ارائه دهد. به طوری که همان ساعت‌های مدرسه بچه‌ها از طریق تلویزیون با سرپرستی بزرگ‌ترها درس‌ها را از معلم مربوطه یاد بگیرند. مطمئنآ این سوال مطرح می‌شود که آیا کلاس‌های تلویزیونی جای رابطه مستقیم شاگرد و معلم را می‌گیرد. جواب خیر است. با وجود اینکه اکنون مجبور به متکی شدن به اپلیکشن‌های آنلاین و وب سایت‌های آموزشی هستیم اما باید در نظر داشته باشیم که یادگیری یک امر دو جانبه است و بایست دنبال راه‌هایی گشت که دانش آموزان بتوانند درباره آنچه یاد می‌گیرند بازخورد بگیرند. دکتر جانسون[۳۸] محقق و زبانشناس [۳۹] در مقاله اخیر خود تحت عنوان «توسعه مهارت‌های ارتباطی در عصر فاصله اجتماعی» [۴۰][۴۱] بر اهمیت مکالمات روزمره در یادگیری زبان تآکید دارد و با انتقاد از برخی اپلیکیشن‌های آنلاین می‌گوید: «برنامه‌های رایج برای یادگیری زبان مانند  و Duolingo Babbel به گونه‌ای طراحی شده‌اند که دانش آموزان به تنهایی بتوانند یاد بگیرند و در سطوح بسیار ابتدایی می‌توانند موثر باشند. اما در مورد مهارت‌های ارتباطی بازخورد بسیار کمی‌ دارند، بنابراین دانش آموزان باید بر خود متکی باشند.» اما برای پیشرفت در زمینه زبان و درس‌ها معلمان و دانش آموزان بایست راه‌هایی را که بتوانند فیدبک و بازخوری به کامپیوتر بدهند پیشهاد می‌کند. شما می‌توانید به صورت رایگان به دسترسی پیدا کنید [۴۲ Enskill English] .

امید آن می‌‌رود که تا شروع سال تحصیلی آینده بشر بر این بیماری فراگیر فایق آید و تلقیق و ترکیبی از شیوه سنتی تحصیلی و تحصیل راه دور به جبران خسارات امسال بپردازد.

وقفه‌ها را محدود کنید
ایجاد فضای مناسب در منزل تنها برای ادامه تحصیل فرزندان نیست بلکه برای کار والدین و اعضای خانواده و گذاران زندگی اقتصادی در این شرایط ناهموار است. پس بایست به کارهای زیر برای رفع مزاحمت‌های فرزندان دست بزنید.
ابتدا، «فضای اداری» را برای هر یک از افراد خانواده مشخص کنید. در فضای کمتری ممکن است نیاز به ایجاد یک فضا و منطقه مشخصی داشته باشید. بگذارید کودکان دفتر کاری برای خود ایجاد کنند (که ممکن است فضایی مانند بک چارگوش که با بالش، پتو و صندلی باشد.) اگر میز را به اشتراک می‌گذارید، پوشه‌های را تنظیم کنید تا توهم یک اتاقک را ایجاد کند. دوم، از علایم چراغ راهنمای رانندگی استفاده کنید. علائم توقف را بکشید و با گیره لباس اسامی‌ را روی آن قرار دهید. اگر گیره لباس شما به رنگ سبز است، در صورت لزوم می‌توانید صحبت کنید. زرد نشان می‌دهد، «لطفاً مزاحم نشوید، مگر اینکه واقعاً نیاز داشته باشید، و نه، درخواست خوراکی دلیل نیست.» قرمز نشان می‌دهد نمی‌توانی مزاحم شوی مگر اینکه مسئله تهدید کننده زندگی در آن باشد. سوم، خانواده خود را در حین انجام پروژه‌های بزرگ در نظر بگیرید. چهارم، مهارت‌های یادداشت‌برداری را به فرزندان خود یاد دهید. اگر واقعاً باید سراع شما بیایند، به آنها بیاموزید که چگونه بی سر و صدا وارد شوند و برایتان یادداشت بگذارند تا در اسرع وقت پاسخ دهید.
برای فرزندان کم سن و سال‌تر یا کسانی که به حمایت‌های اساسی بیشتری احتیاج دارند، تعداد محدودی از کوپن‌های «می‌توانی به من مراجعه کنی» تهیه کنید. این امر به کاهش میزان دفعات ورود آنها به فضای شما کمک می‌کند. اگر کودک بداند که فقط روزانه سه بار می‌تواند شما را صدا کند، به جای استفاده از آنها در ساعت اول روز، کارت ورودی خود را نگه می‌دارد.

به یکدیگر یاری برسانیم
فاصله گرفتن و دوری گزینی اجتماعی به معنای بی خیالی نسبت به دیگران نیست. خانواده‌هایی که در شرایط ناگوار و نابسامان بی سرپناهی به سر می‌برند یا از اینترنت و حتی تلویزیون محروم هستند ممکن است دسترسی به همه آنچه به آنها اشاره شد نداشته باشند. اما امید می‌رود به کمک سیستم‌های جمعی که در حال تلاش برای کمک به دانش‌آموزان و خانواده‌های با امکانات رفاهی بسیار ضعیف هستند به فرزندان کمک کرد که تحصیلاتشان عقب نیفتد. خانواده‌ها بیش از همیشه درگیر سلامت اجتماعی و روانی‌ کل جامعه و سلامت جسمی‌ کودکانشان هستند. مطمئنا خانواده‌هایی که دارای کودکانی با نیازهای ویژه هستند در معرض مشکلات بیشتری قرار دارند.
اگر ریاضی و انگلیسی و علوم بلدید و می‌توانید آموزش دهید، زمانی را به شکل آنلاین با فرزندان دوستان و فامیل صرف کنید یا برایشان ویدیو ضبط کنید و از مثال‌ها و روش‌های هیجان انگیزی که دانش آموزان را به وجد آورده و تشویق کند استفاده کنید. طبق گزارش «میدیوم» [۴۳] بسیاری از والدین گزارش کرده‌اند که فکر می‌کردند تا هفته چهارم دوری اجتماعی، همه ما کمی‌ با هنجار جدید کنار بیایم. اما برای خانواده‌ها و بسیاری افراد سخت‌کوش اینگونه نیست – همه چیز در ابتدای کار سخت‌تر است.
کلاس و آموزش را به یک بازی آگاهانه تبدیل کنید
کودکان برای اینکه بی سر و صدا باشند، کار کلاس‌شان را کامل کنند، برای انجام کار یا کار روی پروژه‌ها همکاری کنند نیاز به انگیزه دارند. در نظر داشته باشید که آنها برای کارهای معینی امتیاز بگیرند. این امتیازات بسیار شبیه به اعتبار برای کارها برای دریافت پول توجیبی (جیره هفتگی) است، این نکات می‌تواند برای انواع کالاهای مطلوب باشد: زمان بازی اضافی، زمان بازی کامپیوتری، میان وعده، زمان گذراندن با دوست، یک حیوان خانگی جدید (مثل ماهی، نه اسب) یا گلدان مورد علاقه‌شان یا یک تکه لباس.
زمانی برای کارهای سنتی‌تر
حالا عملا زمانی در دست دارید که مجال می‌دهد کمی‌ هم از کامپیوتر و آنچه پشت شیشه و مانیتور می‌گذرد دوری کنید. عکاسی، نقاشی، کاردستی، ‌ خیاطی و آشپزی را دوباره در منزل زنده کنید.

از روش‌های خنده‌دار و مزاح و شوخی استفاده کنید
آیا در میان دوستان یا اقوام کسی همیشه دیگران را به وجد می‌آورد؟ حس خوشایندی از شنیدن و دیدن ویدیوهای خنده دار و حتی حیوانات، کارتورها و… به شما دست می‌دهد؟ فرزندانتان هم همینطور هستند. روان درمانگر دایان گبهارت [۴۴]، نویسنده «خود آگاهی درونی برای عاشقان شکلات» [۴۵] اظهار می‌کند که در حالی که «استرس‌های زندگی مدرن اغلب این توهم را ایجاد می‌کند که زندگی سخت، دردآور و همراه با احساس تنهایی است»، ما باید بخندیم، دوست داشته باشیم و دوباره با بهترین‌ احساسات در درون خودمان ارتباط برقرار کنیم. وقت بگذارید تا به فیلم‌های خنده‌دار یوتیوب[۴۶] بپردازید، شوخی‌هایی برای یکدیگر بفرستید، یک کمدی را تماشا کنید، یک بازی کامپیوتری را با هم بازی کنید.
به یاد داشته باشیم که شوخی و بامزگی مرزی دارد و به معنای شکستن سدهای احترام نیست. شوخی کردن با مورد تمسخر قراردادن فرد یا گروه و ملت و… متفاوت است.
برای برقراری ارتباط معنادار از زمان استفاده کنید و این مَثَل قدیمی‌ را به خاطر بسپارید: «طنز بهترین داروست.»
پذیرش شرایط جدید به عنوان یک وضعیت نرمال بسیار سخت است. اما اگر بپذیریم که مانند همه بحران‌های تاریخی در جوامع مختلف، جنگ، بحران‌های طبیعی، بیماری‌های فراگیر و… زندگی شکل دیگری هم دارد و به دنبال درمان و راه‌های تازه برای شناخت آن و پیدا کردن و کشف راه‌های نو باشیم، پذیرش «نرمال جدید» برایمان آسان‌تر خواهد بود.
بسیاری از تحقیقات نشان می‌دهد که اتفاقات ناگوار فراگیر روی سیستم تحصیلی خسارات جیران‌ناپذیر به بار می‌آورند. برای جلوگیری و کاهش این خسارات روی زندگی و آینده فرزندان و کل جامعه، لازم است آستین‌ها را بالا زده و از کلیه سیستم‌های جدید غیر مرسوم بهره بگیرید، خود را با آن آشنا سازید و نگذارید خسارات جبران ناپذیر تحصیلی آینده فرزندانتان را به خطر بیندازد. نرم جدید را به زندگی نرمال خود تبدیل کنید و از ترک عادات قبلی دچار اضطراب نشوید. با تحصیلات راه دور و بهره جستن از معلمانی که گاه روشنفکران و هوش‌های مصنوعی[۴۷] و آواتارها (نمادک) و انیمیشن‌ها هستند، و اکنون نقش بازیگران انستیتوهای اجتماعی را در منزل بر عهده دارند کنار بیایید. کودکان شما هم راحت خو می‌گیرند و نظم و نرم جدید را جدی گرفته و می‌پذیرند.

منبع: راديو زمانه
________________________________________

منابع:
[۱] ثريا فلاح دکترای مطالعات راهبری و مدیریت سیاست گذاری آموزشی، دانشگاه ایالتی کالیفرنیا، نورتریج است.
[۲] UNESCO
() لینک
[۴] It takes a village to raise a child
[۵] Wendy W Murawski
[۶] Eisner Endowed
[۷] Center for Teaching and Learning
[۸] لینک
[۹] لینک
[۱۰] https: //www. sleepdiplomat. com/author
[۱۱] Joe Wicks
[۱۲] PE (Physical Education)
[۱۳] لینک
[۱۴] Mary Helen Immordino-Yang
[۱۵] USC
[۱۶] لینک
[۱۷] External attention
[۱۸] constructive internal reflection
[۱۹] لینک
[۲۰] ترجمه صفحه انتخاب واژگان نگارنده
[۲۱] لینک
[۲۲] Don Wettrick
[۲۳] Pure Genius: Building a Culture of Collaboration and Taking ۲۰ Percent Time to the Next Level
[۲۴] لینک
[۲۵] لینک
[۲۶] لینک
[۲۷] لینک
[۲۸] The Council for Exceptional Children
[۲۹] tips for creating visual schedules
[۳۰] Be Focused-Focus Timer
[۳۱] We Are Teachers
[۳۲] educational games
[۳۳] Kahoot
[۳۴] Very Well Family
[۳۵] Learn ۴ Good
[۳۶] Zoom
[۳۷] Play Dates
[۳۸] Dr. Johnson co-founded Alelo and director of the Center for Advanced Research in Technology for Education (CARTE) at the Information Sciences Institute of the USC
[۳۹] موسس مرکز “زبان تاکتیکی آلیلو” و مدیر مرکز تحقیقات پیشرفته فناوری در آموزش و پرورش
[۴۰] لینک
[۴۱] Developing Communication Skills in the Age of Social Distancing
[۴۲] لینک
[۴۳] لینک
[۴۴] Diane Gehart
[۴۵] Mindfulness for Chocolate Lovers (Rowman & Littlefield، 2019)
[۴۶] YouTube
[۴۷] artificial intelligence

شعارهای اعتراضات دی‌ ۹۸؛ از «این ماه ماه آخره»‌ تا «فرمانده کل قوا، استعفا، استعفا»

شعارهای اعتراضات دی‌ ۹۸؛ از «این ماه ماه آخره»‌ تا «فرمانده کل قوا، استعفا، استعفا»


صحنه‌ای از اعتراض‌ روز شنبه در مقابل دانشگاه امیرکبیر تهران
صحنه‌ای از اعتراض‌ روز شنبه در مقابل دانشگاه امیرکبیر تهران

در دومین روز از تجمع‌های اعتراضی مردم ایران که در واکنش به سرنگونی هواپیمای مسافربری اوکراینی توسط سپاه پاسداران صورت گرفت، شعارهای تازه‌ای به گوش می‌رسد که به طور عمده علیه حکومت جمهوری اسلامی، آیت‌الله علی خامنه‌ای و سپاه پاسداران است.

در اعتراض‌های اخیر، شعارها علیه سپاه پاسداران در این تجمعات گسترده‌تر و متنوع‌تر شده است. «بسیجی بی‌غیرت، عامل فقر ملت»، «سپاه جنایت می‌کند، رهبر حمایت می‌کند»، «سپاه بی‌کفایت، عامل قتل ملت»، «حکومت سپاهی، نمی‌خوایم، نمی‌خوایم» و …، از جمله شعارهایی بود که سپاه پاسداران را هدف گرفته بود.

در مشهد برخی از معترضان شعار دادند: «حکومت سپاهی، داعش ما شمایی» و برخی دیگر گفتند ««توپ، تانک فشفشه، آخوند باید گم بشه» و «نخبه‌هامون را کشتند، به جاش آخوند گذاشتند».

مقایسه جمهوری اسلامی با داعش در حالی صورت می‌گیرد که جمهوری اسلامی خود را نابودکننده داعش و قاسم سلیمانی، فرمانده نیروی قدس، را «قهرمان» مبارزه با داعش معرفی می‌کند.

شعار «سلیمانی قاتله، رهبرش هم جاهله» هم از شعارهایی بود که در روزهای اخیر شنیده شد. سر دادن چنین شعارهایی چند روز پس از کشته‌شدن سلیمانی و تشییع جنازه پرجمعیتی که برگزار شد، با خشم رسانه‌های حکومت مواجه شد.

شعارهای «مرگ بر دیکتاتور» و «مرگ بر خامنه‌ای»، «ننگ ما، ننگ ما، رهبر الدنگ ما»، «کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل را ستایش کنیم» که به وجه مشترک اغلب اعتراض‌ها در ایران تبدیل شده است در دو روز اخیر نیز شنیده شد.

با این حال درخواست‌های مکرر استعفای رهبر جمهوری اسلامی با شعار «فرمانده کل قوا، استعفا، استعفا» که پیش از این توسط برخی فعالان سیاسی مطرح شد و اکنون در خیابان توسط مردم عادی فریاد زده می‌شود، وجهی تازه داشت.

برخی از معترضان در معالی‌آباد شیراز نیز این شعار را سر دادند: «این ماه ماه آخره، سیدعلی وقت رفتنه».

تجمع اعتراضی در خیابان استاد معین تهران

اعتراض‌ها به سرنگونی هواپیمای مسافربری توسط سپاه، به شهرهای مختلف کشیده شد

شعار «کشته ندادیم که سازش کنیم، رهبر قاتل را ستایش کنیم» در اعتراض‌های آبان ۹۸ هم به کرات شنیده می‌شد. در این میان شعار تازه «۱۵۰۰ نفر، کشته آبان ماست» که اشاره به گزارش خبرگزاری رویترز درباره کشته شدن ۱۵۰۰ نفر در اعتراض‌های آبان داشت نیز بین دو این رویداد پیوند برقرار گرفته بود.

علاوه بر این، شعار «به من نگو فتنه‌گر،‌ فتنه تویی ستمگر» نیز یکی از مشهورترین کلید‌واژه‌های آیت‌الله خامنه‌ای را هدف قرار گرفته است. او در دهه گذشته اغلب اعتراض‌های مردم را با واژه «فتنه» توصیف کرده است.

برخی معترضان هم جمله مشهور «غلط کردید اشتباه کردید» که آیت‌الله خامنه‌ای به دولت آمریکا درباره حمله به هواپیمای مسافربری ایران در سال ۶۷ گفته بود را این بار خطاب به رهبر جمهوری اسلامی گفتند.

در تجمعات دو روز اخیر یکی از مشهورترین شعارهای سال‌های اخیر هم صورتی تازه یافت. از سال ۸۸ تاکنون معترضان در خیابان شعار می‌دادند «نترسید، نترسید، ما همه با هم هستیم». شعاری که مخاطبش معترضان بود. در روزهای اخیر اما معترضان شعار دادند «بترسید، بترسید، ما همه با هم هستیم»، شعاری که مخاطبش حکومت بود.

شعارهایی چون «می‌کشم، می‌کشم، آنکه برادرم کشت» که قدیمی است یا شعار «ما بچه‌های جنگیم، بجنگ تا بجنگیم» نیز نمونه‌های دیگر از شعارهایی بود که خشم و نترسیدن معترضان را بازتاب می‌داد.

انقلاب ۵۷ نیز کماکان در شعارهای معترضان جریان دارد. «خطای انسانی ما، بهمن ۵۷» از تازه‌ترین شعارها بود که هم اشاره به ادعای حکومت درباره خطای انسانی درباره سرنگونی هواپیما داشت و هم اشاره بود به نارضایتی از سقوط حکومت پهلوی.

در این میان، از یک سو به روال اعتراض‌های سال‌های اخیر برخی معترضان شعار «رضا شاه، رضا شاه، روحت شاد، روحت‌ شاد» سر می‌دادند، از سوی دیگر معترضان یکی از مشهورترین شعارهای انقلابیون در سال ۵۷ علیه شاه را هم با روایتی تازه خواندند: «آخوند خائن، آواره گردی. خاک وطن را ویرانه کردی. کشتی جوانان وطن، کردی هزاران تن در کفن، مرگ بر تو، مرگ بر تو، مرگ بر تو، مرگ بر تو».

Source: https://www.radiofarda.com/a/slogans_iran_protests_leader_revolutionary_guards/30373178.html

دكترکامران متین؛ تنها یک سخن در میانه نبود: آزادی

دكترکامران متین در پاسخ به واكنشهاى ابراز شده از سوى بخش فارسى راديو بي بي سى و بخشى از شنونده گان وبيننده گان اين رسانه در خصوص مصاحبه اخیرش با برنامه “۶۰ دقیقه” بی‌بی‌سی فارسى

تنها یک سخن در میانه نبود: آزادی

Dr. Kamran Matin

Dr. Kamran Matin

اظهارات من در برنامه ۱۸ تیر برنامه “۶۰ دقیقه” تلویزیون بی‌بی‌سی فارسی مبنی بر نگرانی دولت ایران از احتمال استفاده‌ی نیروهای سیاسی کرد از ضعف دولت مرکزی برای آزاد‌سازی مناطقی از کردستان ایران در صورت وقوع جنگ بین ایران و آمریکا، و تاکید من بر این نگرانی به عنوان دلیل اصلی تمایل دولت ایران در این مقطع به گفتگو با نمایندگان برخی احزاب سیاسی کردستان، خشم بسیاری از ملی‌گرایان ایرانی از طیف‌های سیاسی گوناگون را برانگیخت.

مدت کوتاهی پس از مصاحبه من، در حرکتی بی‌سابقه بی‌بی‌سی فارسی در یک توییت رسمی از اظهارات به زعم این رسانه “بحث برانگیز” من اعلام برائت کرد. این در حالی بود که با توجه به پخش‌ زنده مصاحبه من به عنوان “مهمان” و نه “کارمند” بی‌بی‌سی، مطلقا دلیلی برای این اعلام برائت وجود نداشت. لازم به ذکر است بی‌بی‌سی فارسی در موارد متعددی در گذشته هیچگاه از اظهارات مهمانان و حتی کارمندان نیمه‌رسمیش – که اظهارات “بحث برانگیز”ی نظیر ستایش از رهبر جمهوری اسلامی که دادگاه معروف به “میکونوس” وی را یکی از آمرین ترور سیاسی رهبران کرد در برلین معرفی کرده، و یا از فرمانده “سپاه قدس” که یکی از پشتیبانان اصلی رژیم اسد که متهم به ارتکاب جنایات جنگی است – اعلام برائت نکرده است.

وجه مشترک تمامی واکنش‌های خصمانه به اظهارات من در توصیف دورنمای احتمالی سیاست احزاب کرد ایرانی در صورت وقوع درگیری نظامی بین ایران و آمریکا، ابراز هراس و خشم از عبارت “آزادسازی” کردستان توسط‌ نیروهای کرد بود. در این نگاه مشترک کرد‌ هراس، ناسیونالیست‌های ایرانی که فهم سیاسی‌شان با خوانشی مرکز گرایانه از سرحدات دولت-ملت مدرن به پایان می‌رسد – و به دلیل عدم درک تفاوت‌های بنیادین ساختار غیر متمرکز امپراطوری-پادشاهی‌های پیشامدرن و دولت-ملت مرکز‌گرای مدرن، کلیت قلمرویِ ایران پیشا‌مدرن را حق طبیعی دولت-ملت فارس مدارِ ایران می‌دانند – نشان دادند که در پس ادعاهای آزادی ‌خواهانه‌شان یک‌صدا و متحد به دنبال استمرار دولت-ملت ضد-دموکراتیک و تک-بنی موجود هستند که شرط وجودش انقیاد ملل غیر فارس و سرکوب حاشیه‌‌ها بوده و هست. آنها نشان دادند که در رسیدن به این مقصود ابایی از همسویی و حتی همکاری با هر نظام سیاسی مستقر از جمله حکومت جمهوری اسلامی، که برخی از این افراد و گروه‌ها داعیه دار مخالفت با آن هستند، ندارند.

از واکنش این دسته دلسرد کننده‌تر اما هم‌صدایی یا سکوت تایید‌آمیز برخی از «چپ‌»ها بود که با تحلیل این بحث در چارچوب مناسبات جهانی جنگ سرد همچنان تنها شرّ واقعا موجودِ جهان را آمریکا و تنها شکل مقاومت مشروع در برابر این شرّ را در مرکزگرایی و “حفظ تمامیت ارضی” (بخوانید انکار، سرکوب و در حاشیه نگاه‌ داشتن همه هویت‌های جمعی “دیگر” به نفع یک هویت خاصِ “فارس-شیعه”) به هر بهایی می‌بینند. اینان درک نمی‌کنند که شهامت در مخالفت با امپریالیسم داخلی یکی از مهم‌ترین معیارهای چپ‌گرا بودن است، و نه تکرار بی‌محتوا و بی خطرِ بدیهی‌ترین عنصرِ سیاستِ سوسیالیستی – مخالفت با امپریالیسمِ غربی – آن هم بدون خط‌‌کشی استراتژیک با نظام شبه-فاشیستی جمهوری اسلامی.

Dr. Kamran Matin

لازم است بر این نکته تاکید کنم که هدف این متن متقاعد کردن افراد و جریان‌های گروه نخست به اعتراف به کژفهمی خود نیست، چرا که هم راستایی اصلاح طلبی، اقتدارگرایی، ملی‌گرایی، و شوونیسم فارس‌مدار در راستای سرکوب حاشیه‌ها – علیرغم تفاوتهای سیاسی و رقابت‌های داخلیشان بر سر قدرت – پدیده‌ای‌ست نه تازه و نه غیرمنتظره. آنچه ناامید‌کننده است پیروی حداقل بخشی از چپ ایرانی از برداشت تک‌بُنی و نژادپرستانه ناسیونالیسمِ ایرانی از ملت، فهم مرکز‌گرایانه‌اش از دولت و اجتناب‌شان از درک وضعیت عینی و پتانسیل‌های رهایی بخش موجود در دیگر نقاط ایران و منطقه است. این کژفهمی راه را حتی به روی تصور چند و چونی یک جریان چپِ پیشرو سراسری هم بسته است. بنابراین اینجا مایلم این موج واکنش‌های خصمانه به اظهاراتم را بهانه‌ای کنم برای بیان نکاتی درباره “مساله کرد” و “مساله ملت‌ها” در ایران.

درباره «دولت-ملت‌»

فهم دولت-ملت‌های کنونی به عنوان مقیاس بی‌بدیلِ امرِ سیاسی و تفکیک مرزهای سرزمینی دولت-ملت ها به عنوان تنها تعریف مشروع هویت‌های سیاسیِ دارایِ حقِ استقلال و آزادی، ناشی از اشتباه گرفتنِ امری قراردادی با امری طبیعی است.

بی تردید، غایت مفهوم و ساختارِ «دولت-ملتِ مدرن» شکل‌دهی و سامان دادن به ذهنیت‌ها و هویت‌ها در چارچوب مرزهای سرزمینی دولت‌هاست. اما واقعیت این است که نه مرزهای دولت-ملت‌ها توانسته‌اند جمعیت‌های درونشان را همسان کنند، و نه مساله‌ی شکل‌گیری ملت‌ها امری‌ست «درونزا» (endogenous) که از طریق آن بشود آغاز و پایان مرزهای دولت-ملت‌ها را به آن تحمیل کرد. اگرچه درونزا نبودن هویت‌های ملی به این معناست که از فرهنگ، تاریخ و زبان مشترک به عنوان در دسترس ترین ابزارهای شکل‌گیری چنین هویت‌هایی استفاده می‌شود، اما هویت‌های ملی در مرحله‌ای بنیادی‌تر خود را از طریق تمایزات و تضادهای سیاسی – و نه صرفاً فرهنگی – با دیگر ملت‌ها یا هویت‌های جمعی تعریف می‌کنند. به عبارتی دیگر، فرآیند تشکیل هویت‌ ملی با «دیگری سازی» سیاسی (Othering) دیگر هویت‌های جمعی همراه است.

با این حال، حیطه منطق دیگری سازی صرفا محدود به مرزها نیست. درون مرزهای دولت-ملت‌های مدرن، مرزهای سیاسی و مرزهای «جوامع انگاشته» (Imagined Communities) – یا همان مرزهایی که حول آنها فرآیند دیگری سازی شکل می‌گیرد – اغلب فاقد حتی حداقلی از انطباق هستند. به ویژه در دولت-ملت‌هایی چون ایران که به طور مستمر و در مدت بسیار کوتاهی نظم امپراطوری پیشاسرمایه‌داری را با نظم سیاسی مدرن مبتنی بر دولت-ملت – که وجه ممیزه تاریخی‌ آن “حق حاکمیت مدرن” (sovereignty) است – و بدون توسعه داخلی سرمایه‌‌داری جایگزین کرده‌اند. این وضعیت موجد تضادی ساختاری است که برای مهار آن خشونت سازمان‌یافته دولتی به شکلی نظام‌مند به کار گرفته می‌شود. با چنین پیشینه تاریخی در ایران، آغاز روند تشکیل دولت-ملت – پیش‌ از توسعه نظام‌مند روابط اجتماعی سرمایه‌دارانه، که پایه اجتماعیِ حاکمیتِ مدرن است – با تحمیل خشونت‌بار یک مرکز تک‌بنی «فارس-شیعه» بر حاشیه های غیرفارس و غیر شیعه همزمان و همسو شد. روندی که لازمه آن اجبار به تبعیت از حاکمیت و فرهنگ فارس مدارِ مرکزگرا در مناطقی‌ست که تا پیش از این از مزایای خود‌مختاری به درجات مختلفی بهره می‌بردند. به عبارت دیگر، برخورد با به اصطلاح “اقلیت‌ها” ٖ– که خود مولود روند اینچنینی تشکیل دولت-ملت مدرن هستند و نه پدیده‌ای طبیعی و ازلی – در دولت-ملت ایران همواره به شکل “شمول از طریق حذف” (inclusion through exclusion) بوده است؛ و در واقع، ادغام کردن هویت‌‌های دیگر همچون کرد، ترک، بلوچ، عرب و غیره در دل فرهنگ غالب از طریق حذف آن‌ها از ساختار سیاسی و موازنه‌ی قدرت انجام می‌گیرد.

بنابراین، مبارزات ملی کردها و روی آوری احتمالِی این نیروهای سیاسی به استقلال‌طلبی نقطه آغازین روند حذف‌گرایانه دیگری ساز در ایران نیست. بلکه این تضاد سیاسی خود نتیجه‌ی سیاست “شمول از طریق حذف” است. در حقیقت، این تلاش‌های نخستین دولت-ملت‌های فارس-شیعه مدارِ ایران برای حذف کردها از سپهر سیاسی این حیطه بود که کردهای ایرانی را وادار به استفاده‌ از پویایی سیاسی-تاریخی – و در این راستا گرایش به ویژگی‌ها و ظرفیت‌های فرهنگی، تاریخی و جفرافیایِ خاص خود – برای بازتعریف هویت جمعی‌اش در قالب ملیتی در تضاد با مرکز کَرد.

خلاصه اینکه تفاوت بین قوم و ملت از منظر سیاسی را نه ارجاع به قلمروهای امپراطوری‌های پیشامدرن تعیین می کند و نه قدرت داشتن بالفعل در چارچوب مرزهای سیاسی فعلاً موجود. بلکه رسیدن به درکی تاریخی و سیاسی از تصور خود به عنوان یک «ملت» به مثابه جامعه‌ای «انگاشته» زاده فرایندی سیاسی‌ست که در آن گروهی از مردم، صرف نظر از تفاوت‌ها و تکثر داخلی‌شان، به درکی از حق تعیین سرنوشت جمعی برای استمرار بقای خود می‌رسند.

نکته‌هایی درباره تفکر چپ کرد‌ هراس ایرانی

چند نکته مهم در این بازتعریف مفهوم دولت-ملت وجود دارد که درک آنها برای شکل گیری هرگونه پروژه رادیکال و «واقع گرایانه‌» چپ در وضعیت کنونی ایران و خاورمیانه ضروری است. و با اینکه بیان این نکات توضیح واضحات به نظر می‌رسد، این مهم هنوز در تصورات سیاسی اکثریت اپوزیسیون داخلی و خارجی ایران محلی از اعراب ندارد. این نکات ناظر به بُعد منطقه‌ای و بین‌المللی جنبش‌های ملی، ماهیت سیاسی و نه “هویت‌گرایانه” این جنبش‌ها، حق تعیین سرنوشت ملت‌ها، و رابطه جنبش‌های ملت‌های تحت‌ ستم با جنبش‌های طبقاتی و جنبش‌های مبارزه برای برابری جنسیتی هستند.

نخست اینکه بازتولید دوگانه‌ی شرق-غرب مدار جنگ سرد، که حتی در دوران خود جنگ سرد هم دینامیسم سیاست جهانی و منطقه‌ای را به درستی تبیین نمی کرد، به هیچ عنوان نشان دهنده‌ی واقعیت مرزبندی‌ها و سلسله مراتب تفکیک سرکوب/مقاومت موجود در جهان مدرن نیست. بازتولید چنین دوگانه‌ای به عنوان شاه‌بیت سیاست‌های چپ و مترقی ناگزیر به بازتولید و استمرار دولت‌های استبدادی و ذهنیت‌های نژادپرستانه‌ای کمک می‌کند که از ظواهر «ضدامپریالیستی» خود برای استتار استعمار ملت‌های در انقیادِ خویش استفاده کرده بدون آنکه به زیربناهای مادی بازتولید سرمایه‌داری جهانی و گرایش‌های امپریالیستی آن صدمه جدی وارد کنند. در بعضی موارد رویکردهای این دسته از دولت‌ها حتی زمینه بسط نفوذ و رسوخ سیاسی-اقتصادی افزون‌تر دولت‌های امپریالیستی در منطقه را فراهم کرده است.

دوم، نه پیگیری حقوق ملی از سوی به اصطلاح اقلیتها مساله‌ای صرفاً هویتی است، و نه وجه هویتی مفهوم ملت در ترکیب «دولت-ملت» مدرن پدیداری صرفا سکولار است. شکل‌گیری هویت ملی و جوامع انگاشته به عنوان «برساخت‌هایی» (constructions) سیاسی-اجتماعی زاده شکل‌دهی به همان شکاف‌های هویتی است که دولت-ملت را ملزم به انکار آنها، به قصد بقا و استمرار ساختار تک‌بنی خود می‌کند. بنابراین، “مساله‌ی کرد” به همان اندازه مساله‌ای‌ست سیاسی که «ملی‌گرایی» برای دولت-ملت پرستان مساله‌ای‌ هویتی است. انکار این مساله و امنیتی-هویتی پنداشتن مساله‌ی به اصطلاح‌ اقلیتها (به جای سیاسی دانستن آن) چیزی جز استفاده از ادبیات تاریخ‌زدایی‌شده دولت‌های سرکوبگر نیست – و نشانه‌ی تصرف ناخودآگاه به اصطلاح اپوزیسیون ایرانی با هنجارهای دولت-ملتی که داعیه انتقاد از آن را دارند.

سوم، روند تاریخی تشکیل دولت-ملت مدرن در غیاب روابط اجتماعی سرمایه‌داری و در سطح‌ داخلی کشورهای به لحاظ زبانی و فرهنگی متکث مانند ایران، الزاما موجد تولید جوامع انگاشته متداخل و متضاد درون این کشورهاست. اما این وضعیت به قشر مرکز نشین فارس-شیعه مدار حقی برتر برای تعریف حدود آزادی و بسط سلطه‌ی خود نمی‌دهد، به ویژه اگر حاشیه‌نشینان جغرافیای سیاسی این حیطه ایده اجتماع سیاسی مطلوب خویش‌ را مستقل از تصورات و ایدئولوژی دولت-ملت تک‌بُنی حاکم ساخته باشند. همانطور که تصورات پدرسالارانه‌ای که زنان را ملک مردان و تن آنان را ضمیمه‌ای بر تنِ شوهر یا پدر می‌خواند بر واقعیت خودآگاهی زن به عنوان یک انسان و حق آزادی و استقلالش سرپوش نخواهد گذاشت، در توصیف مبارزه‌ی اقلیتی که هویت‌اش را پس از یک قرن سرکوب و استثمار سیستماتیک از نو ساخته – و تنی مستقل برای خود اندیشیده، حتی اگر کماکان خودآگاهی‌اش انکار شده باشد – می‌بایست از لفظ “آزادی” استفاده کرد؛ آزادی اندیشیدن برای خود و احقاقِ حق حیات آزادانه خود. به همان سیاقی که انکار حق زنان در اندیشیدن برای خود و تعیین سرنوشت خود جدا از خواست شوهر یا پدر، به دلیل ترس از خطر فروپاشی نهاد خانواده، موضعی زن‌ستیزانه و سکسیستی است، هرگونه انکارِ حق حیات آزادانه ملل و بی‌توجهی به بنیان‌های نژادی دولت-ملت تک بنی ایران به دلیل هراس از تغییر چنین دولت-ملتی حاکی از نگاهی‌ استعماری و نژاد‌پرستانه است.

چهارم، صحبت از این آزادی الزاماً به مفهوم تبلیغ استقلال‌طلبی نیست. این برداشت نیز زاده‌ی ذهن مرکزگرا و دولت‌محوری‌ست که درک سیاسی‌اش از استقلال‌ با «مرز» آغاز می شود و به پایان می‌رسد. بنابراین پرسش اصلی این است که آیا دولت-ملت موجود ایرانی حاضر است آزادی ملت‌های ساکن ایران در تعیین سرنوشت خود را به رسمیت بشناسد؟ جلوگیری از تعین یافتن این حق در اشکال جدایی و استقلال‌طلبانه‌اش نیازمند پذیرفتن مفهوم متکثری از ملت، جامعه‌ی سیاسی، و تمرکززدایی از دولت است. اما تا آنجایی که نظامی مبتنی بر چنین مفهومی به لحاظ اقتصادی، سیاسی و اجتماعی در تضاد کامل با واقعیت نظام سیاسی موجود ایران است، احقاق این امر تنها بر بنیان شکل‌گیری سوژه ی سیاسی جدیدی با درک متفاوتی از آزادی قابل تصور است. واکنش‌های اپوزیسیون به سخنان من گواهی بود به عدم تمایل ایشان به چنین تغییری در رویکرد سیاسی‌شان. و تا زمانی که چنین درک و تمایلی وجود نداشته باشد، چنین جریاناتی در جایگاهی نیستند که به گرایش‌های استقلال طلبانه از سوی به اصطلاح اقلیت‌ها خرده‌ بگیرند. این منطق مرکزگرا راهی به جز مطالبه تشکیل دولت ملی، برای رسیدن به حداقل‌های تضمین بقای خود، پیش پای اقلیت‌های ملی نمی‌گذارد.

پنجم، علیرغم تمایل برخی فعالین چپ به پذیرفتن این واقعیت، دوگانه ی شرق-غرب توضیح دهنده و توجیه‌کننده‌ی پیچیدگی‌های نظام سرکوب‌گر و سلطه‌جوی کنونی (که از تفاوت های نژادی-قومی-ملی تغذیه می کند) نیست. در عمل هم به خاطر شرایطی که جریان‌های رادیکال و اقلیت‌ها در آن دوست و هم‌پیمان قابل اطمینانی ندارند، تنها فرصت­های پیش رو برای این جریان‌ها استفاده از شکاف‌های نظم سیاسی و ژئوپولیتیک موجود است. گزاره‌ی استفاده احتمالی نیروهای سیاسی کردستان از خلا قدرت در ایران در صورت حمله‌ی آمریکا – احتمالی که دولت مرکزی را آشفته کرده است – فاقد هرگونه جانبداری از حمله نظامی آمریکا به ایران است. این صرفا بیان مصداق یک واقعیت و اصل اساسی در مناسبات قدرت و حیات سیاسی‌ست که نیروهای سیاسی عملگرا از چپ تا راست به آن واقف‌اند. به عنوان مثال، تحولات انقلاب فرانسه، روسیه یا چین بدون استفاده از رقابت‌ها و منازعات ژئوپلیتیک مختص زمانه‌شان به ثمر نمی‌رسیدند. تقریبا تمامی جنبش‌های آزادی‌بخش‌ ملی جهان، از جمله فلسطین، از این قبیل رقابت‌ها و تضادهای ژئوپلیتیک بهره می‌گیرند. در جامعه‌ی کردستان هم مانند جامعه‌ی ایران، طیف وسیعی از موافقان و مخالفان حمله ی نظامی آمریکا وجود دارند، اما نوع و مختصات پیش‌بینی‌های اینان برای استفاده از چنین خلا قدرتی کاملا متفاوت است. بنابراین اگر اپوزیسیون ایران می‌خواهد از احتمال وقوع چنین وضعیتی جلوگیری کند بهتر است به سمت تغییر درک سیاسی خود از مساله‌ی ملت، مفهوم آزادی و حق ملیت‌های ایرانی در تعیین سرنوشت خود حرکت کند. در غیر این صورت، به سیاق نکته‌ی پیشین، حق انتقاد از اقلیت‌های ملی برای استفاده از خلا قدرت احتمالی را پیشاپیش از خود سلب کرده است.

ششم، مساله ملی کرد، و مساله ملت‌ها در ایران به طور کلی‌تر، از مبارزه و ساختار طبقاتی، و نیز سلسله مراتب جنسیتی، جنسی و مبارزه علیه آنها جدایی ناپذیر است. تمامی اجتماعات سیاسی “انگاشته” هستند. آنچه “ملت” مدرن (به مثابه یک اجتماع انگاشته) را از اشکال پیشین هویت جمعی متمایز می‌کند شکل سیاسی ابراز حاکمیت آن است که مبتنی بر حق حاکمیت مدرن (sovereignty) است. امری که به نوبه خود مبتنی بر توسعه نظام‌مند روابط‌ سرمایه‌داری – به طور معین روند به اصطلاح “انباشت اولیه سرمایه” (Primitive Accumulation of Capital) – است. همانطور که اشاره شد، دولت-ملت ایران همانند تمامی دولت-ملت‌های متاخر نه برخاسته از توسعه روابط سرمایه‌داری در سطح‌ داخلی بلکه در مقابله با گرایش‌های استعماری سرمایه‌داریِ خارجی تشکیل شد. بنابراین، همانا این دولت-ملت مدرن آغاز کننده و پیش‌برنده اصلیِ انباشت اولیه (اصلاحات ارضی) و توسعه سرمایه‌داری در ایران بود. دولت-ملتی که هویتش مبتنی بر تحمیل همسان‌سازانه و خشونت‌بار یک زبان و فرهنگِ خاص (فارسی-تشیع) بر زبان‌ها و فرهنگ‌های دیگر بود. به این ترتیب، جغرافیای سیاسی ساختار طبقاتی سرمایه‌داری در ایران، و نیز مولفه‌های جمعیتی طبقات کارگر و زحمتکش و سرمایه‌دار و فرادست متاثر از، و منعکس‌کننده، توازن قوای نابرابر سیاسی بین هویت ملی غالب و هویت‌هایِ جمعی مغلوب است. و حاصل این امر مرکزی فربه و قوی و حاشیه‌‌هایی نحیف و مکتوم بوده است. در واقع، دسترسی به مناصب سیاسی مهم و تعیین کننده، که در یک اقتصاد سیاسی رانت‌مدار شرط لازم برای برخورداری از امکانات انباشت و دسترسی به منابع ثروت است، کاملا متاثر از فاصله افراد و گروه‌های از هسته سیاسی-فرهنگی-ایدئولوژیک دولت-ملت‌ موجود است. این امر به شکلی اجتناب ناپذیر ملت‌های غیر فارس و غیر شیعه را همواره در موقعیتی مادون قرار می‌دهد. به علاوه، این شرایط ترکیب جمعیتی طبقات فرودست و تحت استثمار را به شکل نامتوازنی به ضرر غیر فارسها و غیر شیعیان شکل می‌دهد. بی‌دلیل نیست که جغرافیای اقتصاد سیاسی توسعه‌نیافتگی و محرومیت منطبق بر جغرافیای هویتهایِ جمعیِ به حاشیه رانده شده است.

با این تفاصیل، واضح‌ است که یک استراتژی سیاسی چپ رادیکال-دموکراتیک محور، که صرفا حول “مبارزه طبقاتی” تبیین شده، امکان تولید یک پروژه هژمونیک سیاسی با چشم‌اندازی مطلوب را نخواهد داشت. در این راستا، برابری ملت‌ها و جنسیت‌ها باید از تبیین سنتی آن به مثابه “مقصد” نهایی جنبش ‌سوسیالیستی جدا گشته و به امر فوری و پراتیک سیاسی امروز این جنبش‌ بدل شود.

Source: https://www.rojavastrategy.com/
%d bloggers like this: