Blog Archives

دارى ئازادى كوردستان ديسان به خوينى پيشمه رگه قاره مانه كانى ديموكرات ئاودرا

KAC4DHRI_Logo

PDKI_Pishmarga_06162016

دارى ئازادى كوردستان ديسان به خوينى پيشمه رگه قاره مانه كانى ديموكرات ئاو درا

دارى ئازادى كوردستان ديسان به خوينى گه نجان و لاوانى ئازا و شورشگيرى كورد ئاو درا
.به خوينى ئازايه تى ، خو راگرى وگيان به خت كردنى ٦ پيشمه رگه ى ره چه شكينى زستانى سه خله تى روژهه لاتى كوردستان
له ميژه له روژ هه لات شه وه، سه رما و سه هولبه ندانى بي ئينتهاى شاريكى خه وتوو
سه رما بردوو و كز كردوو له ژير كورسى بى ده سه لاتى و نا هوميدى دا
له ميژه ئاسو روى له م وه لاته نكردووه، و شه فه ق له خوينى گه شى ئاخرين شه هيدى بى ناوى ئه م نيشتمانه دا سه رماى به ردووه
،هه وره تريشقه ى ئه م شه وه خه وتووه كز بى هانا كه ته نانه ت به رچاوى بى سوماى گه نجيكى تينوى كورديش روون ناكاته وه له ميژه له هه ورى تال و تاريكى سه ر شه قام و كولانى ئه م ولاته دا روى نه داوه . نه باس له دلوپىكى بارانه له وشك سالى مه زراى ئه م سه رزوينه دا، وه نه پشكوى ئاگريك كه ئاسنى ميشكى دواكوتوى ناهوميدى بتاوينى ته وه
من شينگيرى بو ٦ پيشمه رگه ى حيزبى خوشه ويستى ديموكراتى كوردستانى ئيران ناكم. ئه و ٦ قاره مانه ى كه بو خويان به ئاشكرا و روون ده يانزانى  كه دارى ئازادى كوردستان به خوينى پيشمه رگه كان ئاو ده دريت. ئه و ٦ هاورى كه ده يزانى شه وى سارد و سه رما بردوى كوردستان هاناى ده ست و چه كى ئه وانى ده ويت.  ٦ ئاگر، ٦ هه وره تريشقه، ٦ لافاو و سيلاو، ٦ شورش و خه بات بوون، ئه و ٦ پيشمه رگه  كه به باورى من هه زاران كه س بوون، ئه وان پيشمه رگه بوون ، ره چه شكينى خه باتى نوى كوردستان
قه سه م به خوينى ئه و شه هيدانه كه ئاگرى ئه مجارى كوردستان قه لاى دوژمن ده سوتينيت و ئازادى بو گه لى كورد ، ئازادى بو گه لى چه وساوه ى روژهه لاتى كوردستان به خه لات دينيت
سه رخوشى له بنه ماله ى ٦ شه هيدى قاره مانى كورد ده كم، سه رخوشى له هاوريانيان له حيزبى ديموكراتى كوردستانى ئيران و له هه مو گه لى كورد له هه رچوار پارچه ى خه فه ت بار و لى قه وماوى كورد
بى گومان خوينى پاكى ئه و شه هيدانهده بيته هويه كى راستقينه بو يه كگرتنه وه ى هه مو ئه ندامانى بنه ماله ى حيزبى ديموكرات كوردستان و نزيك بوونه وى هه مو ريكخراوه سياسى ونيزاميه كانى  كورد له روژ هه لاتى كوردستان دا
 پيك هاتنى به ره يه كى  يه كگرتوى كورد ، به ئه زمون وگه وره  بو به ربه ره كانه  و خه بات  بو شه ريكى راستقينه دژ به كومارى سى داره له ئيران دائاواتى هه مو شه هيدانى كوردو بنه ماله ى دل سوتاوى ئه وانه.

د. ئازاد موراديان

به رپرسى كوميته ى كورده كانى نيشته جى ئه مريكا بو ديموكراسى و مافى مروڤ له ئيران

، ١٧ى مانگى ٦ى سالى ٢٠١٦ ى زايينى – لوس ئه نجيليس، كاليفورنيا

بوئازادى كاك سديق كه بوودوه ند له زيندانى كومارى ئيسلامى دا

دكتور موراديان : كاك سديق كه بوود وه ند هيماى خه باتى مه دنى ئه م سه رده مه يه

بو ئازادى كاك سديق كه بوود وه ند؛

كاك سه ديق له سالانى بوشايي چالاكى سياسى له روژ هه لاتى كوردستان خه باتى مه ده نى به پشت به ستن به بنه ماكانى جار نامه ى جيهانى  ماقى مروڤ دهست پى كرد و بزوتنه وى ئازادى خوازى و مه ده نى كوردى به راده يه كى به رچاو به رز كرده وه و پاشان و له هه مو ئه م ٩ ساله ى كه به ناحه ق  و به شيوازيكى دژ ئينسانى له زيندان دايه ، هيچ كاتيك له پشتگيرى له ماڤى مروڤ و به تايبه ت مافى مروڤى كورد ده ستى نه كيشاوه و زيندانى ئه وينى تاران و گرتوخانه ى شاره كانى كه رج و كرماشان و مه هابادى به شه قامى  سه ربه رزى خه باتى كورد نه زيك كردووه ته وه.
ويراى پشتگيرى له ئازادى هه موى زيندانيه سياسيه كان و به تايبه ت ئازادى كاك سديق، ويراى پشتگيرى له داخوازيه كانى كاك سديق، له به ريزيان داوا ده كم كه مانگرتنه كه يان راوه ستينين و گيان و بيروراى به نيرخ و جوانى خويان وه ك باوكى مافى مروڤى كورد له روژ هه لاتى كوردستان بپاريزين.
ئازاد موراديان
به رپرسى كوميته ى كورده كانى نيشته جى ئه مريكا بو ديموكراسى و مافى مروڤ له ئيران

http://www.rojikurd.net/

 

گفتگوی راديو پيام کانادا با آقايان آزاد ‏مراديان‬ و محمد ‏آسنگران‬

گفتگوی راديو پيام کانادا با آقايان آزاد مراديان‬ و محمد آسنگران‬ پيرامون جنگ دولت‫ ‏ترکيه‬ با مردم کردستان: حکومت نظامی و محاصره شهرهای کردستان ترکیه و‫‏سرکوب‬ مردم بوسیله ارتش و نیروهای نظامی دولت اردوغان‬

دكتر آزاد مراديان در مصاحبه با راديو پيام؛ جنگ تمام عيار دولت تركيه در كوردستان تركيه تنها جنگ عليه مردم حق طلب كورد نيست، اين جنگ مبارزه اى بى امان در ميان مدافعان دموكراسى ، حق طلبى،  آزاديخواهى  و برابرى خواهان در برابر ديكتاتورى، ارتجاع، تروريستهاى دولتى  وسياستهاى توسعه طلبانه دولت اسلامگرا و سنت گرا و فاشيستى اردوغان و حزب حاكم آك پ است

Radio Payam_Moradian_Asangaran_Turkey_Kurds_11016

https://youtu.be/bznnJ5eYaWQ

https://www.youtube-nocookie.com/embed/bznnJ5eYaWQ

بیانیه مشترک بیست سازمان حقوق بشری از دستورکار و تمدید ماموریت احمدشهید گزارشگرویژه سازمان ملل

بیانیه مشترک بیست سازمان حقوق بشری از دستورکار و تمدید ماموریت احمدشهید گزارشگرویژه سازمان ملل

 شانزدهم مارس ۲۰۱۲

به کشورهای عضو شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد: نامه مشترک در حمایت از ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایرانahmad_shaheed.jpg

همانطور که اطلاع دارید، در حال حاضر ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران در آستانه تمدید قرار دارد و در روزهای ۲۱ یا ۲۲ مارس، این موضوع در شورای حقوق بشر سازمان ملل به رای گذاشته خواهد شد. در این زمان که وضعیت حقوق بشر در ایران به میزان قابل توجهی بدتر شده و آن کشور از همکاری با نهادهای سازمان ملل امتناع می‏ورزد، حمایت کشورهای عضو این شورا از تمدید ماموریت گزارشگر ویژه دارای اهمیت حیاتی است.

هدف ما از نگارش این نامه، جلب حمایت شما برای دادن رای مثبت به قطعنامه تمدید ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران است.

در روز ۷ مارس، دکتر احمد شهید، گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران، گزارش دوم خود را از موارد نقض حقوق بشر در این کشور ارائه داد. این گزارش، که در ادامه گزارش مقدماتی او که در ۲۳ سپتامبر ۲۰۱۱ منتشر شد، «موارد خیره کننده نقض حقوق بشر» توسط مقامات ایرانی را مستند ساخته و از خودداری مداوم آن کشوراز همکاری با نهادهای سازمان ملل انتقاد کرد. این گزارش همچنین از امتناع مقامات ایران برای صدور مجوز بازدید به گزارشگر ویژه و عدم همکاری آن دولت با شورای حقوق بشر سازمان ملل متحد و گزارشگران دیگر نهادهای آن، باوجود ارسال دعوتنامه‏ی دائمی در سال ۲۰۰۲ جهت بازدید از آن کشور انتقاد می‏کند.

مقامات ایرانی در حالی که از همکاری با گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران خودداری می‏کنند، در قبال انتقاد و ملاحظات او به شدت حساس‏اند. در ماه فوریه ، آیت الله صادق لاریجانی، رئیس قوه قضائیه ایران، گفت که این گزارش پر از دروغ است. با این حال، دولت وی از ارائه نظرات اساسی و یا اطلاعات واقعی برای تکمیل آن گزارش قبل از انتشار آن امتناع ورزید. از آن زمان تاکنون، ایران به شدت تلاش کرده است تا خود را همنوا و همکار با نهادهای سازمان ملل و عهدنامه های حقوق بشری نشان دهد.

مقامات دولتی در ۵ مارس ۲۰۱۲ در مورد گزارش گزارشگر ویژه شکنجه ادعا نمودند که ایران اقداماتی را برای جلوگیری از شکنجه اتخاذ کرده است و اظهار داشتند که قربانیان شکنجه از حمایت قانون برخوردارند. متاسفانه چنین ادعاهایی در تناقض کامل با گفته‏های ده‏ها زندانی سابق قرار دارد که درباره رفتار مسئولین نیروهای امنیتی با خود در زندان‏های ایران به سازمان های ما و گزارشگر ویژه سازمان ملل ابراز داشته‏اند.

در ۱۳ مارس ۲۰۱۲، دکتر محمد جواد لاریجانی، دبیر ستاد حقوق بشر قوه قضائیه ایران، درواکنش به گزارش دکتر شهید، دوباره با تاکید از گزارشگران موضوعی حقوق بشر سازمان ملل دعوت به عمل آورد تا از ایران بازدید کنند، اما از ارائه تاریخ دقیق برای این منظور فروگذاری نمود. با وجود ارسال دعوتنامه دائمی در سال ۲۰۰۲ به سازمان ملل، و تقاضا‏های متعدد گزارشگران موضوعی برای بازدید از آن کشور، هیچ کدام از آنها نتوانسته‏اند از سال ۲۰۰۵ تاکنون از ایران بازدید کنند و تقریبأ هیچ یک از پیشنهادات مطرح شده گزارشگران ویژه‏ای که قبل از آن به ایران سفر کردند تاکنون عملی نشده است.

در ظرف چند ماه گذشته، ایران همچنین پس از ۱۷ سال گزارشی در باره کارنامه خود در زمینه حقوق بشر به کمیته حقوق بشر سازمان ملل متحد ارایه کرد، بعضی تغییرات سطحی در قانون مجازات اسلامی انجام داد و مدعی است این قانون با تعهدات بین المللی آن سازگار است، و همچنین با سفر کارمندان دفتر کمیساریای عالی حقوق بشر سازمان ملل در ماه دسامبر گذشته برای یک ماموریت محدود به تهران موافقت کرد.

اما واقعیت این است که تلاش‏های ایران برای نمایش بهبود درکارنامه حقوق بشر آن کشور عاری از دستاوردهای اساسی و ارائه یک راه حل عملی برای وضعیت اسفناک حقوق بشر در آن کشور است. از زمانی که بررسی وضعیت حقوق بشر آن کشور در دستور کار گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران قرار گرفته است، صدور قطعنامه‏ها، گزارش‏ها و ملاحظات نهادهای سازمان ملل در مورد وضعیت حقوق بشر در ایران پیوسته رو به افزایش بوده است. در ۱۵ سپتامبر ۲۰۱۱، دبیر کل سازمان ملل گزارشی را به مجمع عمومی سازمان ملل ارائه کرد و در آن «از گزارش‏های رسیده در مورد افزایش شمار اعدام‏ها، قطع اعضای بدن، دستگیری و بازداشت‏های خودسرانه، تشکیل دادگاه‏های ناعادلانه، شکنجه و بدرفتاری با زندانیان عمیقاً ابراز ناراحتی» کرد و از «سرکوب فعالان حقوق بشر، وکلا، روزنامه‏نگاران، و فعالان مخالف در آن کشور تاسف خود را ابراز» داشت.

در ۳ نوامبر ۲۰۱۱، کمیته حقوق بشر به دنبال بررسی پایبندی ایران به میثاق بین المللی حقوق مدنی و سیاسی ملاحظات نهایی خود را منتشر کرد. این یافته‏ها درواقع نشان‏دهنده محکومیت شدید کارنامه حقوق بشر جمهوری اسلامی به وسیله این کمیته بود و از جمله نگرانی جدی در رابطه با افزایش تعداد اعدام‏ها در آن کشور، به خصوص برای جرائمی که در حقوق بین المللی «جرائم جدی» محسوب نمی‏شوند، «استفاده گسترده از شکنجه»، و معافیت مسئولان از مجازات را در بر می گرفت. این کمیته همچنین در مورد تمایل دولت ایران به پایبندی به تعهدات حقوقی بین المللی آن به شکل جدی ابراز تردید کرد. در همان ماه، کمیته سوم مجمع عمومی سازمان ملل قطعنامه‏ای را با بیشترین رای از سال ۱۹۹۲ به بعد تصویب کرد و از دولت ایران خواست تا بدون قید و شرط به گزارشگر ویژه اجازه بازدید از آن کشور را بدهد.
گزارش گزارشگر ویژه براساس شهادت‏های جمع‏آوری شده از بیش از ۱۰۰ قربانی و خانواده‏های آنها، و اطلاعات ارائه شده توسط منابع قابل اعتماد به او تدوین گردیده است. این امر نشان‏دهنده این است که باوجود امتناع دولت ایران از صدور مجوز بازدید به گزارشگر ویژه، او به ماموریت خود از طریق همکاری با قربانیان و فعالان جامعه مدنی ادامه داده و در این راستا موفق بوده است.

گزارش او تصویر تیره‏ای از وضعیت فعلی حقوق بشر در ایران ارائه می‏کند. در سال گذشته، مقامات احتمالا بیش از ۶۰۰ زندانی را اعدام کردند. اغلب آنان به جرائم مواد مخدر محکوم شده بودند که طبق حقوق بین المللی از جمله «جرائم جدی» به حساب نمی‏آیند. آنها در ضمن دست کم سه نوجوان را به دار آویختند که یکی از آنان در ملا عام اعدام شد، درحالی که در حقوق بین المللی اعدام نوجوانان به صراحت ممنوع شده است. ایجاد روابط جنسی مبتنی بر رضایت طرفین میان افراد همجنس در ایران جرم و در قانون مجازات اسلامی ایران دارای شدیدترین مجازات از جمله مرگ است. ایران یکی از بزرگ‏ترین زندان‏ها برای روزنامه‏نگاران و وبلاگنویسان در جهان است، و به گزارش “گزارشگران بدون مرز” دست کم ۴۵ روزنامه نگار در دسامبر ۲۰۱۱ در زندان به سر می‏بردند. سیاست‏های تبعیض آمیز علیه اقلیت‏های مذهبی و قومی، مانند بهائیان و اعراب، به طور سیستماتیک اعمال می‏شود و مقامات به سیاست سرکوب هدفمند وکلایی که از فعالان حقوق بشر دفاع می کنند شدت بخشیده‏اند. دست کم ۹ وکیل در حال حاضر در زندان به سر می برند و چند تن دیگر منتظر دادگاه و یا حکم دادگاه تجدیدنظر خود هستند. تعدادی دیگر، از جمله شیرین عبادی، گیرنده جایزه صلح نوبل، در حال حاضر در خارج از ایران فعالیت می کنند، زیرا نمی‏توانند آزادانه وظایف حرفه‏ای خود را در داخل ایران انجام دهند.

قرار گرفتن بررسی وضعیت حقوق بشر ایران در دستور کار گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران، ایرانیان را در داخل و خارج از آن کشور به شکل بی‏سابقه‏ای برای همکاری با جامعه جهانی بسیج کرده است. در جلسات متعدد، قربانیان و فعالان به ما گفته‏اند که آنها دفتر گزارشگر ویژه را به عنوان یک کانون حیاتی برای مستند‏سازی نقض حقوق بشر، و مرجعی بی‏طرف و قابل اعتماد برای گفتگو میان قربانیان و سازمان ملل و کشورهای عضو آن سازمان می‏دانند. در این زمینه، گزارشگر ویژه می‏تواند برای قربانیان نقض حقوق بشر در ایران نقشی حیاتی ایفا کند که قربانیان حقوق بشر از داشتن آن در کشور خود محروم‏اند.

ما معتقد هستیم که ادامه ماموریت گزارشگر ویژه حقوق بشر در ایران برای ایجاد زمینه همکاری ایرانیان با جامعه جهانی، اعمال فشار بر دولت ایران جهت پایبندی به تعهدات بین المللی خود در زمینه حقوق بشر، و فراهم آوردن نظارت مجامع و کارشناسان بین المللی حقوق بشر بر وضعیت حقوق بشر در آن کشور حیاتی است.

ما امیدواریم که شما و همکاران‏تان با این خواست ما همنوا باشید و در جلسه بعدی که قرار است در ژنو برگزار گردد، به تمدید ماموریت گزارشگر ویژه رای مثبت بدهید.

با احترام،

مرکز آفریقایی حقوق بشر و دموکراسی
انجمن دموکراسی آفریقایی
عفو بین الملل
انجمن آسیایی حقوق بشر و توسعه ( انجمن آسیا)
مرکز منابع حقوقی آسیا
جامعه بین المللی بهائی
انجمن ابتکار حقوق بشر کشورهای مشترک المنافع
ارتباط حقوق بشر
انستیتیو مطالعات حقوق بشر قاهره
پروژه مدافعان حقوق بشر شرق و شاخ افریفا
ابتکار مصری برای دفاع از حقوق شخصی
دیده بان حقوق بشر
کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران
فدراسیون بین المللی جامعه‏های حقوق بشر
سرویس بین المللی برای حقوق بشر
جامعه دفاع از حقوق بشر در ایران
مشارکت برای عدالت، نیجریه
گزارشگران بدون مرز
اتحاد برای ایران
شبکه مدافعان حقوق بشر غرب افریقا

Translated by : iranhumanrights.org

صدور حکم یک سال زندان برای علی احمد سلیمان به اتهام رابطه با رسانه‌های بیگانه و دفتراحمد شهید

صدور حکم یک سال زندان برای علی احمد سلیمان به اتهام رابطه با رسانه‌های بیگانه و دفتراحمد شهید

۱۳۹۱,۱۲,۰۸

یک منبع محلی به کمپین بین المللی حقوق بشر در ایران گفت که علی احمد سلیمان زندانی  کُرد که مهرماه سال ۹۱ به اتهام ارتباط با رسانه های بیگانه و دفتر احمد شهید به همراهAli_Ahmad_Soleiman چهار زندانی  دیگر کُرد از زندان مرکزی ارومیه به بازداشتگاه اداره اطلاعات شهر ارومیه منتقل شده بود از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب ارومیه به یک سال حبس تعزیری محکوم شده است.

بنابه گفته این فعال حقوق بشر علی احمد سلیمان اواسط بهمن ماه از زندان به شعبه یک دادگاه انقلاب شهر ارومیه منتقل شده و در آنجا به اتهام ارتباط با رسانه های بیگانه و دفتر دکتر شهید مورد محاکمه قرار گرفته و بعد از ۱۰ روز در اواخر بهمن ماه سال جاری، تایید حکم یک سال حبس به او در زندان رسما اعلام شده است: «دادگاه انقلاب در دادنامه صادر بدون اشاره به هیچگونه مدرکی در این زمینه این حکم را صادر کرده و تنها با توجه به سابقه  او که پیشتر نیز در خردادماه سال ۹۰ به اتهام تبلیغ علیه نظام از طریق نشر اخبار کذب به رسانه های بیگانه و حقوق بشری از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب ارومیه به ریاست قاضی چابک به ۶ ماه حبس محکوم شده بود این حکم جدید را صادر کرده است.»

این فعال حقوق بشر در خصوص سابقه این زندانی سیاسی به کمپین گفت : »«علی احمد سلیمان شهروند کُرد تبعه کردستان عراق در پاییز سال ۸۴ در منطقه ی مرزی ترگەور از توابع شهرستان ارومیه بازداشت و برای چندین ماه در بازداشتگاه حفاظت اطلاعات سپاه پاسداران تحت بازجویی شدید و در مواردی هم ضرب و شتم شدید قرار گرفته است. این زندانی سیاسی بعدا از سوی شعبه یک دادگاه انقلاب ارومیه به ریاست قاضی درویشی به اتهام عضویت در پژاک به ۵ سال حبس تعزیزی و از بایت ورود غیرقانونی به کشور به ۶ ماه حبس محکوم شد.»

وی مدعی شد: « این زندانی سیاسی در این مدت حبس از حق تماس تلفنی و ملاقات با خانواده محروم بوده است و در طول چند سال گذشته بارها به بازداشتگاه ستاد خبری اداره ی اطلاعات منتقل شده و برای همکاری و اعترافات تلویزیونی تحت فشار و آزار واذیت فیزیکی قرار گرفته است. بعد از اتمام پایان حبس در سال ۹۰ وزارت اطلاعات با اعلام اینکه همچنان دارای یک پرونده باز می باشد از آزادی وی ممانعت به عمل آورده است و در طی سال گذشته دو بار از سوی دادستان ارومیه به دادگاه احضار شده و به بهانه  اینکه حکم زندان صادره در سال ۸۴ کافی نبوده است خواستار تجدید محاکمه به همین اتهام عضویت در پژاک و صدور حکم مجدد برای وی کرده است.»

این منبع مطلع همچنین به کمپین گفت: «پنج زندانی سیاسی کُرد به نامهای احمد تموئی، یوسف کاکه ممی ، جهانگیر بادوزاده ، علی احمد سلیمان و مصطفی علی احمد که روز پنج شنبه ۲۰ مهرماه ۹۱ از سوی ماموران وزارت اطلاعات شهر ارومیه از زندان مرکزی به بازداشتگاه اداره‌ اطلاعات این شهر منتقل شده بودند بعد از دو ماه به اتهام ارتباط با رسانه های بیگانه و دفتر گزارشگر ویژه سازمان ملل و تبلیغ علیه نظام در زندان مورد بازجویی و حتی شکنجه قرار گرفتند. در تاریخ ۲۱ آذرماه احمد تمویی به زندان رجایی شهر کرج تبعید و چهار زندانی دیگر به زندان ارومیه عودت داده شده بودند و هر ۵ زندانی سیاسی در زمان بازداشت از سوی شعبه ی یک دادگاه انقلاب مورد تفهیم اتهام و بازپرسی قرار گرفته بودند.»

كانون سخن لوس آنجلس برگزار مي كند : سمينار حق تعيين سرنوشت در ايران

كانون سخن لوس آنجلس برگزار مي كند

سمينار

حق تعيين سرنوشت در ايران

سخنرانان

Kanoon_Sokhan_03042013

دکتر آزاد مرادیان       دبیر کمیته کردهای مقیم آمریکا برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران 

روزبه فراهانی پور    مسئول حزب مرز پرگهر و ایرانیان خواستار جمهوری ایرانی در ایران

     

فریار نیکبخت        مسئول کمیته دفاع از حقوق اقلیتهای مذهبی در ایران،خواستار برابری حقوق همه ایرانیان

Date: March 4th, 2013

Time: 7:00 PM-9:30 Pm

Address: Colorado Center Community Room

2500 Broadway               

Santa Monica, CA 90404

 More information: http://www.kanoonsokhan.blogfa.com

Iran’s single language policy is blowing in the wrong direction

Iran’s single language policy is blowing in the wrong direction

By: Sharif Behruz

2/21/2013

Iran is often in the headlines for its incompliance on nuclear impasse, supporting and condoning terrorism, highest per capita executions in the world, and of course, lately experimenting dispatching monkeys to space; however, what is not heard and covered very often is the restrictions majority of Iranians face because they converse in languages different than the official language of the country, Farsi or Persian.

According to an administrative order obtained by Kurdpa News Agency, school board directors in Kirmanshah Province of the Iranian Kurdistan region have warned school staff and instructors in the province to refrain from using any languages in school vicinity other than the official language.

The order  issued by Jalal Amini the Director General of the Board of Education of the Province of Kirmanshah reads: In line with strengthening the standard language and bearing in mind the country’s official language, and the rights of the non-indigenous students in classrooms, and enriching the lexis treasury and better communication in future stages of education, it is best to order that school personnel speak in the Farsi language while teaching and conversing in educational centres and avoid using any local dialects.

The article 15 of the Iranian constitution following the 1979 Revolution that brought the Islamists to power in Iran clearly states that the official language and script of Iran, the lingua franca of its people, is Persian where official documents, correspondence, and texts, as well as text-books, must be in this language and script. However, the use of ‘regional’ and ‘tribal’ languages in the press and mass media, as well as for teaching of their literature in schools, is allowed in addition to Persian.

In essence, despite the common belief, the current constitution does not recognize the existence of non-Persian nationalities and refers to their language only as ‘tribal’ and ‘regional’ languages; furthermore, many Iranian officials and media refer to non-Persian cultures and nationalities as ‘petty culture’  to imply that the culture of those belonging to Kurds, Azeri Turks, Ahwazi Arabs, Baluchis and Turkmens and others are inferior to that of the dominant Persian culture, ethnicity and language.

The order uses “the rights of the non-indigenous students in the classrooms”, meaning non-Kurds, as a pretext to deny millions of children not only education in mother tongue but also communication and speaking in that language as well.

In a similar order in 2010, the Director of Education in Saqiz city (Kurdistan Province), Muzaafer Rostemi had also sent a written order to all schools in the city stating that the use of Kurdish language in schools is prohibited and all teachers and education personnel have to use Persian only in class.

In a detailed paper, Dr. Amir Hasanpour outlines the Iranian state policy of the Kurdish language since the 1900; however, the same policy applies to the language of other oppressed nationalities of Iran as well.

According to Hasanpour, “The first constitution of Iran, adopted in 1906, made Persian the only official language of the multilingual country. Although this may be considered the beginning of an official language policy reflecting the position of Persian nationalists it was not until the coming to power of the Pahlavi dynasty that the central government was in a position to implement the constitutional stipulation effectively.”

In one blog a Kurdish student writes of his experience in Iranian school system: The first five years in school children learn how to read and write Persian. They aren’t allowed to speak Kurdish in their classrooms. They don’t learn Kurdish language at school. Kurdish children are basically illiterate in their native language. They grow up with a perception that their language and culture is less valuable than the Persian culture.

He complains not only of the lack of education in Kurdish for students of Kurdish origin, but also of the state discriminatory policy towards Kurds in pursuing post-secondary education, a concern that the UN Committee on the Elimination of Racial Discrimination well raised in its observations in 2010.

The Committee “expressed concern over reports that the application of the gozinesh criterion, a selection procedure that requires prospective State officials and employees to  demonstrate allegiance the Islamic Republic of Iran and the State religion may limit employment opportunities and political participation for, inter alia, persons of Arab, Azeri, Balochi, Jewish, Armenian and Kurdish communities,” and the limited enjoyment of such communities, as well as some groups of non-citizens, to economic, social and cultural rights, including employment. The Committee urged the Iranian authorities to take “the necessary steps to achieve effective protection from discrimination against, inter alia, Arab, Azeri, Balochi and Kurdish communities and some communities of non–citizens, in view of general recommendation No. 30 (2004) on discrimination against non-citizens, in various domains, in particular, employment, housing, health, education and freedom of expression and religion”.

In my testimony before the Subcommittee on International Human Rights of the Standing Committee on Foreign Affairs and International Development of the Canadian Parliament, I also underlined the assimilation policy of the Iranian regime where the use of the Kurdish language and other nationalities’ languages in education system are prohibited, and this order and others alike are an indicative of the existence of discriminatory culture and systematic bigotry against Non-Persians in Iran.

As a matter of fact, the assimilation is not confined to children when they start attending school, they experience it at birth; parents are banned from registering their babies with certain Kurdish names while Persian and Islamic names are suggested widely, and often forced upon parents.

In examining the extent to which the current regime of Islamic Republic of Iran has deviated, if at all, from the linguicidal policies of its predecessors, i.e. the Pahlavi Dynast,y towards non-Persian languages in Iran, Dr.  Jaffer Sheyholislami in his recent paper for the International Journal of the Sociology of Language concluded that both [Monarch and Islamic regimes] have treated multilingualism as a threat to the country’s territorial integrity and national unity, restricted the use of non-Persian languages, and lastly, both have promoted the supremacy of Persian as a venue for unifying the ethnically and linguistically heterogeneous body politic.

He further adds quoting Skutnabb-Kangas that “One of the most effective ways of assimilation and “integration” has been formal education.” Hence, this policy of assimilation is well propagated and enforced by the educational directors in the school system in Iran as the document proves.

There have been rumours of schools teaching Kurdish in elementary schools in Iran for the last 15 years, and it first started with the emergence of the so-called reformists in 1997, but it has been used as a campaign pledge in every sham election ever since to deceive voters, a promise never delivered.

However, the Kurds in Iran along with other nationalities believe that right to education is the basic right that Iranian nationalities must enjoy even under the current oppressive regime; however, they argue that the right to education in mother language is not enough and they have to be able to control the curriculum and others aspects of education locally and that is only possible if Iran is run by a democratically elected government with highly decentralized federal structure where health, education and local security among other local and regional issues are delegated to the regional and local governments and administrators.

The Iranian Kurdish dreams of self-rule is long overdue; nonetheless, the right to education in one’s native language is so fundamental that even the current regime must and can afford to provide, and the international community must and can press Iran on the issue at every venue and opportunity available.

While neighbouring countries provide some breathing space for their Kurds when it comes to freedom to communicate in Kurdish, Iran’s policy on its Kurdish population and other non-Persian population is blowing in the wrong direction, just as like the rest of its policies are against the wind of change in the region.

وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پروژه اعتراف گیری و ادامه سرکوب فعالان رسانه‌ها را تائید کرد

وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی پروژه اعتراف گیری و ادامه سرکوب فعالان رسانه‌ها را تائید کرد

 فوريه، 20، 2013   ٢ اسفند

رژیم جمهوری اسلامی ایران باید به بازداشت‌های پی در پی و خودسرانه پایان دهد. چند ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری در این کشور مقامات مسوول، راهبرد ” بازداشت پیشگیرانه” را برای دهشت‌افکنی نظام‌مند علیه فعالان رسانه‌ها انتخاب کرده‌اند.

گزارش‌گران بدون مرز از سرگیری کارزار سرکوب روزنامه‌نگاران در ایران را محکوم می‌کند. پس از یکشنبه سیاه، ٨ بهمن ١٣٩١ در بسیاری از شهرهای کشور ، بازداشت، احضار و بازجویی روزنامه‌نگاران تشدید شده است. از این میان، در تاریخ ٣٠ بهمن، دست‌کم پانزده روزنامه‌نگار و وب‌نگار که برخی از آنها عضو انجمن ادبی فرهنگی هانا و همکار دو ماهنامه‌ی وریا و کوشک و دوهفته نامه نجوا بودند، از سوی وزارت اطلاعات احضار و یا بازداشت شده بوند و به مدت چند ساعت بازجویی شدند.

بنا بر اطلاعات گردآوری شده از سوی گزارش‌گران بدون مرز، روزنامه‌نگاران و فعالان سیاسی و مدنی به شکل گسترده در سراسر کشور به وزارت اطلاعات احضار شده‌اند. در بازجویی‌های انجام شده، ماموران امنیتی با تهدید به آنها گفته‌اند که: ” باید متعهد شوند هیچ گونه فعالیتی در چارچوب انتخابات ریاست جمهوری خرداد سال آینده انجام نخواهند داد.” امروز ٥٨ روزنامه‌نگار و وب‌نگار در زندان‌های بسر می‌برند.

گزارش‌گران بدون مرز در این باره اعلام می‌کند : ” رژیم جمهوری اسلامی ایران باید به بازداشت‌های پی در پی و خودسرانه پایان دهد. چند ماه پیش از انتخابات ریاست جمهوری در این کشور مقامات مسوول، راهبرد ” بازداشت پیشگیرانه” را برای دهشت‌افکنی نظام‌مند علیه فعالان رسانه‌ها انتخاب کرده‌اند. کارزاری برای به سکوت وادار کردن همه‌ی ‌صداهای انتقادی بر تضیقات روزافزون‌ ِ، ضد آزادی اطلاع رسانی و سرکوب روزنامه‌نگاران، یعنی کسانی که می‌توانند شاهدان اصلی اما مزاحم، تقلب‌کاری در انتخابات باشند.”

وزارت اطلاعات جمهوری اسلامی با انتشار اطلاعیه ای در اول اسفند ماه ١٣٩١، تمام ‌رسانه‌های فارسی زبان مستقر در خارج از کشور( رادیو بین‌المللی فرانسه، دویچه وله، رادیو فردا، بی بی سی ، صدای امریکا) و گزارش‌گران بدون مرز را وابسته به ” سازمان جاسوسی دولت انگلیس” و “سرویس‌های اطلاعاتی اروپایی” معرفی کرد. وزارت اطلاعات مدعی شده است که ” شبکه‌ی مورد بحث در مرحله اول به تولید سوژه و خبر اقدام می‌کرد. در مرحله دوم، حاصل جمع‌آوری‌ها را به سرپل‌های مشخص شده در خارج از کشور منتقل می‌کرد. در مرحله سوم محصول مونتاژ شده در کارگاه‌های تخصصی جنگ روانی غرب، اعم از آنچه که در قالب ادعاهای رسانه‌ها،‌ دیپلمات‌ها، سازمان‌ها و محافل به اصطلاح حقوق بشری غربی یا گزارش‌های بی‌مبنای گزارشگر ویژه‌ سازمان ملل در امور ایران نمود پیدا می‌کرد، به داخل کشور منتقل شده و از زبان برخی به اصلاح عناصر روشنفکر، سازمان‌ها، گروه‌ها و دستجات سیاسی یا رسانه‌ها خاص مطرح و منتشر می‌شد. “

در این اطلاعیه در باره‌ی گزارش‌گران بدون مرز گفته شده است ” طبق اطلاعات موجود ساختار «سازمان گزارشگران بدون مرز» با الگوگیری از ساختار سازمانی بنگاه عملیات روانی بی‌.بی.سی، حوزه‌ جغرافیایی ایران، افغانستان و تاجیسکتان را در قالب یک واحد سازماندهی کرده و مسئولیت آنرا به یکی از ضدانقلابیون فراری مرتبط با سازمان منافقین و برخی از سرویس‌های اطلاعاتی اروپایی محول کرده است. این فرد در عین حال ماموریت اخذ مجوز اقامت و پناهندگی برای عناصر متواری شبکه را به‌ویژه همزمان با فتنه‌ی 88 و برای فراریان فتنه، بعهده داشته و دارد.”

این اطلاعیه اعلام می کند ” که تعدادی از اعضای شناسایی شده‌ شبکه تقاضا نموده‌اند اطلاعات و تجربیات خود از این شبکه را بازگو و منتشر نمایند تا هشداری برای سایرین باشد.”

دو روز پیش از انتشار این اطلاعیه، احمد بخشایش عضو کمیسیون امنیت مجلس در مصاحبه با روز آنلاین گفته بود : ” مسول امور فرهنگی وزارت اطلاعات با حضور کمیسیون امنیت ملی مجلس به سوالات اعضای این کمیسیون درباره روزنامه‌نگارانی که از سه هفته پیش در بازداشت به سر می‌برند پاسخ گفته است.” وی در باره این جلسه گفته است ” توضیحاتی که در کمیسیون ارائه دادند بر این مبنا بود که این بازداشت ها برای پیشگیری صورت گرفته و شبکه تورمانندی در خارج و داخل کشور را مطرح کردند که این شبکه اهدافی را دنبال میکرده و در استانه انتخابات برای پیشگیری، اقدام به برخورد و بازداشت شده است. معاون امور فرهنگی وزارت توضیح داد که خود این روزنامه نگاران هم حاضر هستند بیایند و توضیح دهند که اشتباه کرده اند” در این مصاحبه عضو کمیسیون امنیت مجلس تصریح کرده است” آنطور که من متوجه شدم منظورشان مصاحبه تلوزیونی است که برخی حاضر شده اند انجام دهند. “.

کریستف دولوار دبیر اول گزارش‌گران بدون مرز در این باره اعلام کرد ” این نخستین بار نیست که اعترافات قربانیان که در اصل بخش‌های از بازجویی آنهاست و با بدرفتاری و اعمال فشار بدست آمده از شبکه‌های صدا وسیمای جمهوری اسلامی، شبکه انگلیسی زبان و شبکه عربی زبان آن پرس تی و العالم پخش می‌شود. پیش از این برخی از روزنامه‌نگاران زندانی، شبکه‌های تلویزیونی جمهوری اسلامی را به همدستی با وزارت اطلاعات برای آماده‌ کردن و پخش اعترافات اجباری متهم کرده بودند. این اقدام به شکل اشکار نقض میثاق بین‌المللی حقوق مدنی و سیاسی‌ست که ایران از جمله کشورهای امضا کننده‌ی آن است.”

گزارش گران بدون مرز ضمن ابراز رضایت از آزادی موقت دو روزنامه‌نگار دستگیر شده، جواد دلیری در تاریخ ٣٠ بهمن و فاطمه ساغر چی در ٢٨ بهمن، اعلام می‌کند، نگران دیگر روزنامه‌نگاران دستگیر شده در بازداشت‌های جمعی یکشنبه سیاه است. این روزنامه‌نگاران از حقوق اولیه خود، حق دسترسی به وکیل و یا ملاقات با خانواده محروم و همچنان در سلول‌های انفرادی بند امنیتی ٢٠٩ که تحت کنترل وزارت اطلاعات است، زندانی هستند. برخی از مسوولان نظام به روشنی اعلام کرده‌اند که بازداشت روزنامه‌نگاران در ارتباط با برگزاری انتخابات رئیس جمهوری خرداد سال آینده است.

از سوی دیگر انجمن جهانی دفاع از آزادی اطلاع رسانی بار دیگر نگرانی خود را از وضعیت سلامت بسیاری از روزنامه‌نگاران و وب‌نگاران زندانی که از حق درمان محروم هستند، از این میان دو وب‌نگار زندانی، آرش هنرور شجاعی و محمدرضا پورشجری که هر دو از بیماری‌های متعدد رنج می‌برند، اعلام می‌کند. آرش هنرور شجاعی پس از دو ماه معالجه در بیمارستان بر خلاف نظر پزشکان به زندان برگرداننده شد، اما مدیر وبلاگ گزارش به خاک ، محمدرضا پورشجری با آنکه در تاریخ ٢٩ بهمن دچار عارضه‌ی قلبی شده بود، اما از اعزام او به بیمارستان خوداری شد. وی همچنان در وضعیت نامناسبی بسر می‌برد و تا امروز مقامات قضایی امنیتی با درخواست‌های متعدد مرخصی درمانی او موافقت نکرده‌اند.

تساوی حقوق زن ومرد- تبعیض های جنسیتی و تاثیر آن در عقب ماندگی اجتماعی و فرهنگی

تساوى حقوق زن و مرد, تبعيضهاى جنسيتى

برنامه تلويزيونى نو انديشان با خانم فروزنده مسرور naoandishan.jpg

تساوی حقوق زن ومرد- تبعیض های جنسیتی و تاثیر آن در عقب ماندگی اجتماعی و فرهنگی

مصاحبه با خانم دكتر فرزانه ثابتان، روانشناس و مشاور خانواده و دکتر آزاد مرادیان؛ روانشناس، مشاور خانواده و دبیر کمیته کردهای مقیم امریکا برای دموکراسی و حقوق بشر در ایران و موسس رادیو وسایت اینتر نتی VOKRadio

راديو پيام كانادا ؛ سمينار مذهب و زن

راديو پيام كانادا؛ سمينار راديوئى مذهب و زن

seminar_3.jpg

٣ فوريه ٢٠١٣

شرکت کنندگان در این برنامه به ترتیب الفبا عبارت هستند از:

  • آزاد مرادیان، فعال سیاسی و حقوق بشر، روانشناس و پژوهشگر

  • آذر ماجدی، رئیس سازمان آزادی زن

  • آناهیتا رحمانی از سازمان زنان هشت مارس

  • سارا قاضی، از گرایش سوسیالیستهای انقلابی‌

  • شراره رضایی از سازمان رهایی زنان

  • مینا احدی از حزب کمونیست کارگری ایران

در اين سمينار كه بخشى از سمينارهاى ارائه شده توسط راديو پيام كاناداست، صاحب نظران به بررسى نقش مذهب در زندگى زنان  مي پردازند.

%d bloggers like this: